อวิชชา(ความไม่รู้จริง)ทำให้โลกมืดบอดทุกข์ระทม
วิชชา(ปัญญารู้แจ้ง)ทำให้โลกสว่างรู้แจ้งไร้ซึ่งทุกข์
อริยสัจ 4 จะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและครบทุกข์องค์ธรรม ถ้ามีการเจริญแก่นมรรคอย่างต่อเนื่องในทุกขณะจิต(มรรคสันตติ) 
หยุดตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสของ อวิชชา กันเถิด

จงตื่นจากการตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสของอวิชชา

เพราะมนุษย์ถูกห่อหุ้มไปด้วยอวิชชาแทบ..ทั้งโลก

"ประทีปแห่งวิชชา"(ถอดรหัสกู้โลก)

ตีแผ่ความจริงของมนุษย์ในโลกนี้

วิชชา(ปัญญา)เท่านั้นที่สามารถกอบกู้โลกมนุษย์ได้

หยุดอวิชชาครองโลก มากู้โลกด้วย วิชชา(ปัญญา) 

ถอดรหัสอวิชชาและกอบกู้โลกด้วยวิชชา(ปัญญา)

มนุษย์ทุกๆคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้ถูกโปรแกรมจิตมาด้วยอวิชชาทั้งหมด ตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสของ อวิชชา มาตั้งแต่แรกเกิดแบบข้ามภพข้ามชาติ ล้วนถูกอวิชชา ตัณหา อุปาทานครอบงำมาโดยตลอด หยุด ! ตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสของ อวิชชาตัวต้นเรื่องความวุ่นวายในโลกมนุษย์ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปกันเถิด จะได้ไม่มีทุกข์ติดตัวในแต่ละวันไปจนถึงการหยุดทุกข์ได้แบบถาวร... 

พระพุทธเจ้าสอนอะไร??? 

พระพุทธองค์ทรงสอนวิชชาดับทุกข์(ดับอวิชชา)ให้กับจิตของมนุษย์ที่ตื่นรู้ในธรรม เน้นเรื่อง ทุกข์และการดับทุกข์ นั่นก็คือ สอน วิชชา เพื่อใช้ในการดับอวิชชา(ดับทุกข์)จะได้ไม่ไปสู่...สังสารวัฏแบบข้ามภพข้ามชาติอีกต่อไป เพราะมนุษย์เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้จะมาพร้อมกับทุกข์เสมอ(เกิดก็เป็นทุกข์ แก่ก็เป็นทุกข์ เจ็บปวยก็เป็นทุกข์ แม้กระทั่งตายก็เป็นทุกข์) แล้วเราจะรับกรรมทุกข์นี้ต่อไปทำไมในเมื่อเราก็สามารถจัดการดับทุกข์ตามคำสอนของพระศาสดาได้.... 

อวิชชาคือธรรมที่สร้างมนุษย์ทุกๆคนขึ้นมาบนโลกนี้

การอยู่ด้วยอวิชชา(จิตมีอวิชชา) นำพาไปสู่...ทุกข์

การอยู่ด้วย...วิชชา(จิตมีปัญญา) นำไปสู่...ไร้ทุกข์ 

โครงสร้างปฏิจจสมุปบาท(กำเนิดของทุกข์และกำเนิดของมนุษย์)

อวิชชา=>สังขาร=>วิญญาณ=>นามรูป(ขันธ์ 5 ในมนุษย์)

=>ฉฬายตนะ=>ผัสสะ=>เวทนา=>ตัณหา=> อุปาทาน(ทุกข์) => ภพ

=> ชาติ => ชรามรณะ......

ปฏิจจสมุปบาทคือธรรมที่ใช้อธิบายการเกิดขึ้นของทุกข์และการดับไปของทุกข์แบบละเอียด ไม่เท่านั้น ปฏิจจสมุปบาทยังสามารถอธิบายการเกิดขึ้นของมนุษย์ด้วย ที่เริ่มต้นหรือต้นเรื่องก็คือ อวิชชาเป็นปัจจัยให้เกิดสังขาร สังขารเป็นปัจจัยให้เกิดวิญญาณ วิญญาณเป็นปัจจัยให้เกิดนามรูปหรือขันธ์ 5ที่ปรากฎเป็นมนุษย์นี่เอง ปฏิจจสมุปบาทคือหลักเหตุและผลของการเกิดขึ้นของสิ่งมีชีวิตทั้งมนุษย์และสรรพสัตว์ทุกๆชนิด จะเห็นได้ว่ามนุษย์ทุกๆคนที่เกิดขึ้นมาบนโลกนี้ ล้วนมีจุดสตาร์ทหรือจุดเริ่มต้นที่ อวิชชา กันทั้งหมด ดังนั้นมนุษย์จึงโง่ไม่มีวิชชามาตั้งแต่แรกเกิด(ปฏิสนธิ)และอวิชชาก็เจริญเติบโตมาตามลำดับ เพื่อให้มนุษย์สนองตอบอวิชชาซึ่งเป็นปฐมเหตุแห่งกองทุกข์ทั้งปวง บรรดากิเลสน้อยใหญ่ทั้งปวงก็มีรากเหง้ามาจากอวิชชาทั้งปวง(กิเลสทุกๆตัวมีอวิชชาเป็นองค์ประกอบหลักๆ)การเวียนว่ายตายเกิดซ้ำแล้วซ้ำอีกแบบข้ามภพข้ามชาติ ล้วนมาจากผลงานของอวิชชาทั้งสิ้น(วงจรวัฏฏสงสาร)

 อวิชชา => ตัณหา => อุปาทาน( ทุกข์ )

อวิชชาเป็นปัจจัยให้เกิด ตัณหา และตัณหาเป็นปัจจัยให้เกิดอุปาทาน(ทุกข์)

ท่านรู้หรือไม่ว่า มนุษย์ทุกๆคนที่เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ ล้วนถูกขับเคลื่อนด้วยพลังอวิชชาทั้งสิ้น(พลังอวิชชา ตัณหา อุปาทาน)วนแล้ววนอีกแบบข้ามภพข้ามชาติไม่มีที่สิ้นสุด(วัฏฏสงสาร)มนุษย์คือผลผลิตของอวิชชาล้วนๆ ถูกหล่อหลอมและปรุงแต่งด้วยอวิชชามาโดยตลอด และโลกใบนี้ก็ถูกขับเคลื่อนไปด้วยอวิชชาในแต่ละวินาทีเช่นกัน อวิชชาเป็นกิเลสชนิดหนึ่ง ดังนั้นถ้าจะกล่าวแบบตรงๆก็คือ โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยอิทธิพลของกิเลสอวิชชาเป็นส่วนใหญ่

โลกที่เรากำลังหายใจอยู่ทุกวันนี้... เบื้องหลังความเจริญก้าวหน้า ความรีบเร่ง และความวุ่นวายโกลาหล แท้จริงแล้วกำลังถูกขับเคลื่อนด้วยพลังงานชนิดหนึ่ง พลังงานที่ทรงอานุภาพยิ่งจนสามารถเนรมิตชีวิต สร้างอารยธรรม และสร้างความทุกข์ระทมให้แก่มนุษยชาติได้พร้อมๆ กัน พลังงานนั้นมีชื่อว่า "อวิชชา" (ความไม่รู้แจ้งตามความเป็นจริงในธรรมชาติ) 

หากเราไม่ยอมหยุดนิ่งเพื่อพิจารณาด้วยปัญญา(วิชชา)เราย่อมตกเป็นทาสและเครื่องมือของอวิชชาไปตลอดกาล บทความนี้จะพาพวกเรามาถอดรหัสกลไกอันแยบยลของอวิชชา พร้อมทั้งเปิดแผนที่และเข็มทิศแห่ง "วิชชา"ที่พระพุทธเจ้าสอนไว้ เพื่อนำมากู้โลกที่อุดมไปด้วยอวิชชา และกู้จิตใจของเราให้ตื่นจากการหลับใหลและการตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสของอวิชชา 

จุดเริ่มต้นของการเกิดขึ้นมาของมนุษย์บนโลกใบนี้ 

เมื่ออวิชชาคือสถาปนิกผู้สร้าง "มนุษย์"ขึ้นมา

มนุษย์ทุกๆคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้ก็คือ...ตัวทุกข์..ทั้งหมดทั้งสิ้น 

ในทางธรรม มนุษย์เราไม่ได้เกิดขึ้นมาด้วยความบังเอิญหรือแบบลอยๆโดยปราศจากเหตุและผล แต่มี "ตัวแปรสำคัญที่สุด" คือ อวิชชา เป็นปฐมเหตุของการเกิดขึ้นของมนุษย์(ดูโครงสร้างของปฏิจจสมุปบาทด้านบน จากอวิชชาไปจนถุงนามรูปหรือขันธ์5 ในมนุษย์) 

จิตของมนุษย์ทุกๆคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้จะถูกห่อหุ้มไปด้วยอวิชชาทั้งหมด เมื่อจิตยังห่อหุ้มด้วยความไม่รู้ (อวิชชา) จิตย่อมเกิดความหลงเข้าใจผิด (อวิชชาเป็นเหตุให้เกิดสังขาร) ปรุงแต่งจิตให้เกิดการรับรู้ เกิดวิญญาณ นามรูป สฬายตนะ ผัสสะ และเวทนา วิ่งวนจนเกิดการปฏิสนธิอุบัติขึ้นมาเป็นมนุษย์ในโลกสมมติ เพื่อเริ่มต้นบทบาทการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสารอย่างยาวนานไปเรื่อยๆจนกว่า อวิชชา จะดับอย่างสิ้นเชิงและถาวร 

อวิชชาจึงไม่ต้องมีใครสอน เพราะมันคือสัญชาตญาณความหลงที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่เริ่มต้นของขันธ์ 5 ทำหน้าที่สร้างมนุษย์ทุกๆคนขึ้นมา เพื่อเป็นตัวแทนในการขับเคลื่อนกิเลสอวิชชาและกิเลสบริวารของอวิชชาต่อๆไปแบบไม่มีที่สิ้นสุด จนกว่าจะดับอวิชชาได้

โรงละครแห่งอวิชชาบนโลกใบนี้ อาหารอันโอชะที่ทำให้กิเลสครองโลก 

เมื่อมนุษย์เป็นผลผลิตของอวิชชา ลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกสมมติ เราใช้สติปัญญาทางโลก(ไม่ใช่สติปัญญาทางธรรม)สร้างสรรค์สิ่งปรุงแต่งสิ่งสมมติต่างๆ ทั้งเทคโนโลยี วัตถุสิ่งเสพ และสิ่งเร้าอันวิจิตรตระการตาขึ้นมามากมาย เพื่อตอบสนองความต้องการของกิเลสอวิชชาและกิเลสบริวารของอวิชชาที่ครอบงำจิตใจของมนุษย์แบบไม่มีที่สิ้นสุด สร้างความทุกข์ทรมานให้กับมนุษย์ 

แต่สิ่งที่น่าสังเวชสลดใจก็คือ สิ่งปรุงแต่งเหล่านั้นไม่ได้อยู่นอกเหนือวงจรของความอยาก แต่มันกลับทำหน้าที่เป็น "เหยื่อล่อ" (เมื่อเกิดผัสสะขึ้นมา) ที่ย้อนกลับมาปะทะทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ของเราในทุกๆ วัน ทุกครั้งที่เราเจอรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส แล้วจิตไหลไปตามความเพลิดเพลินติดใจ (นันทิราคะ) และทุกครั้งที่เราเข้าไปยึดมั่นถือมั่น (อุปาทาน) ว่านี่คือตัวเรา ของเรา เรื่องของเรา นั่นก็คือ อวิชชาสร้างความเข้าใจแบบผิดๆให้กับจิตของมนุษย์ 

อาการ "หลงยึด" เหล่านี้ไม่ได้สูญหายไปไหน แต่มันคือ "อาหารอันโอชะ" ที่คอยหล่อเลี้ยง ป้อนเชื้อเพลิงและต่ออายุให้อวิชชาเติบโตขึ้นแบบก้าวกระโดด อวิชชาจึงแผ่ขยายอาณาจักร ครอบงำและขับเคลื่อนโลกใบนี้ให้เต็มไปด้วยความโลภ ความโกรธ ความดิ้นรน และความบ้าระห่ำอย่างไม่มีวันสิ้นสุด(แก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น เข่นฆ่ากัน คอรัปชั่น) ทั้งหมดล้วนกระทำเพื่อตอบสนองอวิชชาทั้งสิ้น จึงส่งผลให้มนุษย์จมอยู่ในกองทุกข์ที่อวิชชามอบให้อย่างต่อเนื่อง

มันถึงเวลาที่จะหยุดเป็นข้าขี้ของอวิชชาได้หรือยัง?

เป็นเวรเป็นกรรมอะไรที่เราเกิดมาทุกๆคนเกิดมาต้องคอยเป็นขี้ข้ารับใช้ตอบสนองอวิชชาอย่างต่อเนื่องแบบข้ามภพข้ามชาติไม่มีที่สิ้นสุด พระพุทธเจ้าท่านได้ลงมาโปรดสอนวิชชาให้กับพวกเรา เพื่อจะได้ไม่ตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสรับใช้อวิชชาไปตลอดกาลแบบไม่มีที่สิ้นสุด ท่านมองเห็นทุกข์ที่พวกเราต้องทนทุกข์รับใช้ตอบสนองอวิชชาในจุดนี้จึงได้สอนวิชชาให้กับพวกเรา เพื่อให้พวกเรานำไปจัดการกับอวิชชา โดยไม่ต้องไปไล่ฆ่าหรือไล่กำจัดอวิชชาใดๆทั้งสิ้น เพียงเราสร้างเหตุปัจจัยให้อวิชชาดับเพียงเท่านั้น เมื่อวิชชาเกิด อวิชชาย่อมดับลง ทั้งสองธรรมนี้ไม่สามารถเกิดร่วมกันได้ จงสร้างวิชชาให้เกิดขึ้นในจิตใจของเรา ให้จิตมีวิชชา(วิชชาจิตตะ) อวิชชามันจะดับลงเอง(ตามหลักอิทัปปัจจยตา) ไม่ต้องไปทำอะไรกับอวิชชา เพียงเราสร้างวิชชาให้เกิดขึ้นในจิต

ดับเครื่องยนต์แห่งวัฏฏสงสารด้วย "แก่นมรรค" (สติ สมาธิ ปัญญา)

อวิชชา คือ เครื่องยนต์ของวัฏฏสงสารในโลกแห่งความทุกข์ระทม 

พระพุทธเจ้าและเหล่าพระอรหันต์ทั้งหลาย ทรงมองทะลุกลไกอันอุบาทว์ของอวิชชานี้ จึงทรงทิ้งแผนที่และเข็มทิศอันประเสริฐวิชชาดับทุกข์ นั่นคือ ธรรมและวินัย(ในพระไตรปิฎก)ไว้ให้พวกเราได้นำมาใช้จัดการกับ อวิชชา เพื่อหยุดวงจรวัฏฏสงสารให้ได้(หยุดการหมุนของทุกข์) 

หากเราต้องการหยุดยั้งอวิชชา ไม่ให้มันสืบต่อความเป็นทาสในตัวเราอีกต่อไป เราไม่ต้องไปรบราฆ่าฟันกับโลกภายนอกหรือกับอวิชชาใดๆ แต่ต้องหันกลับมาจัดการที่ "จิต" ณ ปัจจุบันขณะที่ขันธ์ 5 นี้ ด้วยเครื่องมืออันทรงคุณค่ามหาศาลอย่างแก่นมรรค ที่พระพุทธองค์ได้มอบไว้ให้:

แก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา)มาจาก มรรคมีองค์ 8 

1. สติ: มีสติคอยรู้เท่าทันทุกครั้งที่มีผัสสะ(มโนผัสสะมากกระทบใจ) ไม่ปล่อยให้จิตไหลไปตามความคุ้นชินของกิเลสอาสวะเดิมๆ สติจะตัดกระแสความหลง(โมหะหรืออวิชชา)ดึงจิตมาไว้ที่ฐานกาย(เซฟเฮ้าส์ที่ปลอดภัยของจิตจากเหล่ากิเลส)

2. สมาธิ: ตั้งจิตให้มั่นคง ไม่หวั่นไหวไปตามกระแสเวทนาและความปรุงแต่ง

3. ปัญญา (โยนิโสมนสิการ): ใช้มองทะลุตีแผ่สมมติต่างๆ แยกแยะขันธ์ 5 ออกให้เห็นตามความเป็นจริง ว่าทุกสิ่งในขันธ์ 5 เป็นเพียงธรรมที่ทำหน้าที่ของมัน และมีความเป็นอนัตตาทั้งหมด ไม่มีส่วนใดที่เป็นตัวเราหรือของเรา ทุกๆอย่างมันเกิดจากเหตุปัจจัยปรุงแต่งขึ้นมา และสุดท้ายมัน(ขันธ์ 5 )ก็ดับไปตามเหตุปัจจัย ขันธ์ 5 จึงไม่มีใครเป็นเจ้าของทั้งสิ้น 

เมื่อเราฝึกใจให้รู้เท่าทันเช่นนี้(จิตมีวิชชา)อาหารของอวิชชาจะถูกตัดขาดทันที(ความไม่มีสติและอโยนิโสมนสิการ)และทันทีที่อวิชชาไร้ซึ่งอาหารหล่อเลี้ยง นันทิและความยึดมั่นย่อมตั้งอยู่ไม่ได้(โมหเจตสิกไม่ปรุงแต่งนันทิราคะ) ภพชาติและการเกิดใหม่ในใจย่อมถูกทำลายลงอย่างราบคาบในปัจจุบันขณะจิตเพราะอานุภาพของแก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา)ซึ่งก็คือ วิชชา นั่นเอง

วิชชาคือภารกิจกู้โลกจากความหลงผิดของ อวิชชา

ปลุกเพื่อนมนุษย์ให้ตื่นจากการตกเป็ทาสและเป็นเหยื่อของอวิชชา 

เมื่อพระพุทธองค์เสด็จดับขันธปรินิพพานไปแล้ว ภารกิจในการส่งต่อแสงสว่างจึงตกเป็นหน้าที่ของพวกเราเหล่าพุทธบริษัททุกๆคน หน้าที่ของผู้ที่ตื่นแล้ว(ตื่นรู้อวิชชา) คือการลุกขึ้นมาทำหน้าที่กู้โลกด้วย "วิชชา" ตามที่พระพุทธองค์ได้สอนไว้ในพระไตรปิฎก นำวิชชาที่พระพุทธองค์สอนไว้มาจัดการกับ อวิชชา เพื่อหยุดการเป็นเหยื่อและเป็นทาสของมัน 

เรามิได้กู้โลกด้วยการจัดระเบียบสังคมภายนอก แต่เรากู้โลกด้วยการส่งมอบความจริง(วิชชา) ส่งต่อแผนที่และเข็มทิศอันบริสุทธิ์ที่พระพุทธองค์ได้สอนไว้ ผ่านถ้อยคำ ผ่านการเขียน และผ่านช่องทางต่างๆ เพื่อสะกิดและปลุกเพื่อนมนุษย์ผู้ที่ยังมีอินทรีย์แก่กล้า ให้สามารถได้ลืมตาตื่นขึ้น(ตื่นรู้)จากการเป็นเหยื่อและเป็นทาสของอวิชชา หยุดมันไว้เพียงเท่านี้ อย่าให้มันหมุนต่อ

พินิจพิจารณาเพื่อใช้ปฏิบัติ (น้อมนำสู่ชีวิตประจำวัน)

ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เมื่อมีสิ่งใดมากกระทบใจ...

เจ้าชะตากรรมของจิต: อย่าเพิ่งรีบเชื่อความรู้สึกยินดียินร้ายที่วิ่งเข้ามาหา

หยุดนันทิราคะ: ใช้สติรู้เท่าทันเวทนา ไม่ไหลไปปรุงแต่งเป็นความอยากหรือความยึดมั่น เพื่อตอบสนองต่อ อวิชชา

ตีแผ่สมมติ: ใช้วิชชามองเห็นว่าเรื่องราว ผู้คน หรือปัญหาเฉพาะหน้าที่เผชิญอยู่ ล้วนเป็นเพียงสมมติและสภาวธรรมที่ไหลไปตามเหตุปัจจัยเท่านั้น ไม่ใช่ตัวตนที่ต้องแบกรับไว้ทั้งหมด จงอย่าหลงไปติดกับดักของอวิชชาอีกต่อไป

เมื่อเราฝึกถอนตัวออกจากความหลงได้ทีละขณะๆ อวิชชาในใจจะค่อยๆ เหือดแห้ง และโลกทั้งใบในมุมมองของเรา ก็จะถูกกู้คืนกลับมาสู่ความสงบเย็นและเป็นอิสระอย่างแท้จริง(ด้วยวิชชา) ทุกข์ก็ไม่เกิดขึ้นในใจของเรา

 "ความจริง 3 ข้อที่คุณเถียงตัวเองไม่ขึ้น" 

ก่อนที่คุณจะปล่อยให้ความเคยชิน(จากอวิชชา)พาใจไหลกลับไปสู่ความหลงแบบเดิมๆ(ของอวิชชา)ลองเอา Mindset 3 ข้อนี้ ไปเช็คกับใจตัวเองดูให้ชัดๆ:

"ทุกข์ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะโลกใจร้าย แต่เพราะใจเราโง่เขลาไปหลงยินดียินร้ายด้วยแรงอวิชชาครอบงำจิตใจโดยที่เราไม่รู้ตัว"

ขยี้ความจริง: คนส่วนใหญ่ชอบโทษสิ่งแวดล้อม โทษคนอื่น โทษโชคชะตา ว่าทำให้ตัวเองทุกข์ แต่ความจริงทางธรรมคือ ไม่มีใครทำร้ายเราได้ นอกจาก "นันทิราคะ" (ความเพลิดเพลินติดใจ)ใจเราเองที่วิ่งไปตอดเหยื่อ แล้วยอมให้ความทุกข์ครอบงำจิตใจ คุณจะโทษโลกภายนอกไม่ได้อีกต่อไป ในเมื่อกุญแจกรงขังอยู่ที่ใจคุณเองคือ อวิชชา มันจะชักนำและชักใยพาให้คุณหลงผิด

อวิชชา(โมหเจตสิก)ปรุงแต่ง => นันทิราคะ  ต้นเรื่องอยู่ตรงนี้

"ความสุขที่คุณไขว่คว้าทั้งชีวิต แท้จริงคือเชื้อเพลิงเผาผลาญตัวเอง"

ขยี้ความจริง: ทุกครั้งที่คุณวิ่งตามความสำเร็จ เงินทอง การยอมรับ หรือความสุขทางโลก คุณคิดว่าคุณกำลังสร้างอนาคต แต่ในมุมมองของสภาวธรรม นั่นคือการ "เติมเสบียงให้อวิชชา"แบบตรงๆ ยิ่งคุณดิ้นรนปรุงแต่งมากเท่าไหร่ อภิสังขาร(การปรุงแต่งที่มากขึ้น)ก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นเท่านั้น คุณกำลังใช้พละกำลังหยาดเหงื่อและลมหายใจของตัวเอง ไปสร้างคุกขังวิญญาณ(จิต)ให้แน่นหนายิ่งขึ้นทุกที เพราะตกเป็นเหยื่อรับใช้อวิชชา(ความเห็นที่ผิดๆ)แบบเต็มๆ

"ถ้าหากวันนี้ยังไม่ตื่น ชาติหน้าก็คือภาพฉายซ้ำของความโง่เขลาเดิมๆ"

ขยี้ความจริง: อย่าคิดว่าความตายคือจุดจบของการเวียนว่ายตายเกิด หากอวิชชายังครองใจอยู่ ความตายเป็นเพียงการเปลี่ยนสถานะและสภาวะเท่านั้น ฉากในโรงละครแห่งความทุกข์ยังคงดำเนินต่อๆไป ถ้าชาตินี้มีโอกาสได้พบคำสอนของพระพุทธเจ้า ได้ยินเสียงแห่งวิชชาแล้วยังปล่อยให้ผ่านเลยไป คุณก็เป็นเพียง "เหยื่อชั้นดี" ที่ยอมให้อวิชชาจูงจมูกเดินเข้ากองไฟซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างน่าเวทนา(ทุกข์แล้วทุกข์อีก)แบบข้ามภพข้ามชาติไม่มีวันที่จะสิ้นสุด

ข้อคิดเล็กๆน้อยๆสำหรับทุกๆท่าน 

โลกใบนี้ไม่ได้ต้องการ "ฮีโร่" ที่เก่งกาจเพื่อไปกู้โลกภายนอก... แต่โลกกำลังรอคอย "จิตที่ตื่นรู้" จากคุณอยู่ ลองถามหัวใจตัวเองดูในวินาทีนี้ว่า...เราจะยังยอมก้มหน้าก้มตาเป็น "เครื่องจักรป้อนอาหาร"เป็นเหยื่อให้อวิชชาครอบงำ ขับเคี่ยว ดิ้นรน และจมปลักอยู่ในกองทุกข์ซ้ำซากข้ามภพข้ามชาติอยู่อีกนานแค่ไหน? หรือจะลุกขึ้นมาหยิบ สติ สมาธิ และปัญญา ที่พระพุทธองค์ทรงเมตตาประทานไว้ให้ มาเป็นอาวุธฟาดฟันความมืดบอด(อวิชชา)ในใจตนเองให้ดับหายไป

วางภาระอันหนักอึ้งของโลกสมมติลง แล้วหันกลับมาดูจิตที่หลงใหลและหลงผิดไปด้วยอวิชชา ณ ปัจจุบันขณะ สร้างสิ่งล้ำค่าใหม่คือ วิชชา(ปัญญา)ขึ้นมาแทนที่อวิชชา หยุดเป็นทาสรับใช้อวิชชา ณ วินาทีนี้เลยด้วยการปฏิบัติตามคำสอนที่พระพุทธเจ้าสอนไว้ คือ การเจริญแก่นมรรค จงใช้แก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา)เพื่อดับอวิชชาให้หายไปแบบถาวร

เพราะการดับอวิชชาในใจเราได้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว...ก็คือการ "กู้โลก" ที่แท้จริง และคือชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่สุดที่ชีวิตหนึ่งเกิดมาพึงกระทำได้ จงลงมือทำทันที. จงอย่ารอให้อวิชชาบงการชีวิตของคุณตลอดไป จงตื่นรู้ด้วย วิชชา

ตื่นรู้เถิด... ก่อนที่กาลเวลาจะพรากโอกาสสุดท้ายในการพบพระพุทธศาสนาไปจากเรา จงเลิกเป็นทาสและเป็นเหยื่อของอวิชชาตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป...... 

คุณเหนื่อยมามากพอหรือยัง... กับการวิ่งตามความสุขปลอมๆ ที่อวิชชาเขียนบทให้คุณแสดง? ต้องคอยตอบสนองความอยากแบบผิดๆจากอวิชชา  ตลอดชีวิตที่ผ่านมา คุณคิดว่าคุณกำลัง "ใช้ชีวิต" อยู่ข้างนอกนั่น...แต่ความจริงอันน่าสะเทือนใจก็คือ คุณกำลังตกเป็นทาสรับใช้ความไม่รู้(อวิชชา) คอยหยิบยื่นลมหายใจและพลังงานทั้งหมดไปหล่อเลี้ยงกรงขังที่ขังตัวคุณเองไว้ในวัฏสงสาร ยิ่งดิ้นรน ยิ่งหลงยึด กรงขังนั้นก็ยิ่งแคบและมืดบอดลงทุกที เลิกให้อวิชชาขับเคลื่อนและบงการชีวิตของเราเสียที จงนำเอาวิชชามาใส่แทนที่ลงในจิตใจของคุณเถิด 

พระพุทธเจ้าไม่ได้เสด็จอุบัติขึ้นมาเพื่อขอให้คุณนับถือศาสนาพุทธ... แต่พระองค์ทรงเสด็จมาเพื่อ "ปลุกคุณให้ตื่นจากความฝันอันยาวนาน" จากกิเลสที่ชื่อว่า อวิชชา ที่ทุกๆคนเกิดมาบนโลกใบนี้ต้องตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสรับใช้มันทั้งหมดทั้งสิ้น 

ดึงสติกลับมาเดี๋ยวนี้! เลิกส่งเสบียงให้ขยะ(กิเลส)แต่ละตัวของอวิชชาด้วยความเพลิดเพลินในเวทนา หันมามองความจริงที่กำลังปรากฏเฉพาะหน้า แล้วใช้ปัญญา(วิชชา)ฟาดฟันลงไปที่รากเหง้าของมันตรงนี้  เพราะถ้าคุณไม่ยอมตื่นในชาตินี้... คุณจะต้องตายผ่อนส่งวนเวียนอยู่ในโรงละครแห่งความทุกข์นี้(วัฏฏสงสาร)ไปอีกกี่อสงไขย? ลองถามใจของคุณดูว่าจะยังขอตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสของอวิชาอีกต่อๆไปหรือ? 

ลืมตาขึ้นมาเถิด... แล้วหยุดวงจรอุบาทว์นี้ไว้ที่ใจคุณ!(ดับมันซะ) 

กับดักมายาทาง 6 ทวาร(ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ)

และทางรอดด้วยแก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา) 

มนุษย์เรามักเที่ยวโทษว่าโลกใบนี้โหดร้าย สังคมวุ่นวาย หรือผู้คนรอบข้างทำให้เราเป็นทุกข์ด้วยความเข้าใจผิดด้วยอวิชชา...แต่ความจริงอันน่าสะเทือนใจที่พวกเรามักมองข้ามไปก็คือ ไม่มีใครทำร้ายเราได้เลย นอกจาก "ความโง่เขลาในใจเราเอง" ที่เดินเข้าไปติดกับดักที่อวิชชาประเคนไว้ให้มาตั้งแต่แรกเกิดแบบข้ามภพข้ามชาติ 

โรงละครแห่งมายาอวิชชา เมื่อ "อารมณ์ 6" คือเหยื่อล่อวิญญาณ(จิต) 

ตลอดเวลาที่ท่านหายใจอยู่ทุกวันนี้ เบื้องหลังความเพลิดเพลิน ความดิ้นรน และความเครียดวิตกกังวลทั้งปวง ปัญหาต่างๆที่มารุมเร้าจิต แท้จริงแล้วท่านกำลังใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลาง "มายาสมมติ" ที่อวิชชาจงใจจัดฉากขึ้นอย่างแยบคายโดยที่ท่านไม่รู้ตัวเลย เพื่อให้ท่านหลงเคลิบเคลิ้มตามมันและตกเป็นเหยื่อและเป็นทาสของมันอย่างต่อเนื่อง

รูปธรรม (มหาภูตรูปและอุปาทายรูป) ที่ปรากฏเป็นรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส.....

นามธรรม (ธรรมารมณ์) ที่ปรากฏเป็นความคิด เรื่องราว อดีต อนาคต และความรู้สึกนึกคิดต่างๆ สรรพสิ่งทั้งหมดนี้ถูกรวมกันเป็น "อารมณ์ 6" ที่พรั่งพรูเข้ามาทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ(ทวาร 6 )ท่านคิดว่าสิ่งเหล่านี้คือความสุข คือความจริงจังที่ต้องไขว่คว้าแสวงหา? แต่ในสภาวะธรรมอันแท้จริงแล้ว มันเป็นเพียงแค่ "บริการอันโอชาหรือเหยื่ออันโอชา" ที่อวิชชาใช้ล่อลวงให้เหยื่ออย่างพวกเรา เดินเข้าไปติดกับดัก เสพติด ตอดเหยื่อ ติดกับดัก และยอมจำนนเอาลมหายใจไปหล่อเลี้ยงกรงขังแห่งวัฏสงสาร(รับใช้อวิชชา) ซึ่งเข้าทางของอวิชชาเต็มๆ 

กับดักที่ถักทอไว้อย่างสวยงาม จากความหลงสู่อุปาทานอันหนักอึ้ง 

เมื่ออารมณ์ 6 มากระทบกับจิต(วิญญาณ) สิ่งที่ตามมาคือสายพานการผลิตความทุกข์ที่ทำงานอย่างอัตโนมัติจากความไม่รู้(อวิชชา)ดำเนินไปตามลำดับ :

1. จิตไหลไปติดใจในเวทนา เกิด "นันทิราคะ" (ความเพลิดเพลินยินดี)

2. เริ่ม "อธิบาย" ปรุงแต่งเป็นเรื่องราวใหญ่โต

3. ดิ่งลงไป "ตัดสิน" ว่าสิ่งนี้ดี สิ่งนี้เลว กูได้ กูเสีย

4. ล็อกตายด้วย "ความยึดมั่นถือมั่น" ยึดติดในขันธ์ 5 ว่านี่คือตัวเรา ของเรา 

เมื่อขันธ์ 5 ถูกความยึดมั่นครอบงำ(อุปาทาน)ก็กลายเป็น "ปญฺจุ ปาทา นกฺขนฺธา ทุกฺขา" ขันธ์ 5 อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดถือ นั่นแหละคือตัวทุกข์อย่างแท้จริง! ผลลัพธ์ที่ตามมาจึงไม่ใช่ความสุขอย่างที่ฝัน แต่คือความ เครียด วิตกกังวล และฟุ้งซ่าน ที่แผดเผาใจเราให้เร่าร้อนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน อันเป็นผลงานของอวิชชาพาใจให้ไปหลงผิดยึดเอาขันธ์ 5 มาเป็นของตนเอง 

ท่านเหนื่อยมามากพอหรือยัง... กับการเป็นทาสรับใช้อวิชชาที่สร้างมายาสมมติเหล่านี้? 

ทางรอดสายตรงในการหลุดพ้นจากอวิชชา

ด้วยการใช้ "แก่นมรรค" ถอนรากถอนโคนอวิชชา 

พระพุทธองค์ไม่ได้ทรงสอนให้เราไปรบราฆ่าฟันกับโลกภายนอกหรือกับอวิชชา และไม่ได้ให้เราหนีไปไหนไกล แต่พระองค์ทรงชี้ทางตรงสู่วิชชา(ปัญญา)ด้วยเครื่องมืออันเด็ดขาดที่เรียกว่า....... 

"แก่นมรรค"( สติ สมาธิ ปัญญา ) :

สติ: ลุกขึ้นมาทำหน้าที่รู้ทัน ณ ปฐมผัสสะ ไม่ปล่อยให้จิตไหลตามนันทิ

สมาธิ: ตั้งจิตให้มั่นคง ไม่หวั่นไหวไปตามกระแสมายาของโลกอวิชชา

ปัญญา (โยนิโสมนสิการ): ใช้มองทะลุตีแผ่สมมติต่างๆ แยกแยะรูปนาม ขันธ์ 5 และอารมณ์ 6 ออกให้เห็นตามความเป็นจริงว่าเป็นเพียงสภาวธรรมที่ไหลไปตามเหตุปัจจัย ไม่ใช่ตัวตน ไม่ใช่ที่ตั้งแห่งความสุขที่แท้จริง มันเป็นเพียงแค่มายาคติชั่วคราวเท่านั้น ไม่มีสาระแก่นสารใดๆที่ต้องเข้าไปยึด อย่าไปหลงงมงายและหลงผิดไปตามอวิชชาที่มันลากเราไปเลย จงตื่นรู้ด้วยวิชชา 

เมื่อท่านใช้แก่นมรรค "ทำกิจ" นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการใช้ชีวิตประจำวัน อาหารอันโอชะของอวิชชาจะถูกตัดขาด อวิชชาที่นอนเนื่องในใจจะค่อยๆ ถูกชำระล้าง และแทนที่ด้วย "วิชชา" (ความรู้แจ้งที่สว่างไสวในธรรมทั้งปวง)

ตัดสินใจเสียแต่วินาทีนี้! 

โลกสมมติจะปรุงแต่งมายามาหลอกล่อท่านสักแค่ไหน... ก็ไม่มีวันทำร้ายท่านได้ หากใจท่านไม่ยอม "โง่" ไปหลงติดกับดักอวิชชา

วางภาระอันหนักอึ้งของการแบกขันธ์ 5 ลงเสีย ดึงสติกลับมาที่ปัจจุบันขณะที่ฐานกาย แล้วใช้ปัญญา(วิชชา)ฟาดฟันความหลง(อวิชชา)ตรงหน้าให้ดับลง แล้วท่านจะเป็นอิสระและเป็นไทไม่มีทุกข์อีกต่อไป

หยุดเป็นเหยื่อของอวิชชา... แล้วลุกขึ้นมากอบกู้จิต กู้โลก ด้วยวิชชาแห่งพระพุทธศาสนา ณ ปัจจุบันนี้เถิด! ไม่มีใครทำให้ท่านได้ นอกจากตัวท่านคนเดียวเท่านั้น จงเชื่อมั่นในตัวของท่านเองแล้วท่านจะทำได้อย่างแน่นอน ธรรมะของพระพุทธเจ้าเป็นสิ่งที่พิสูจน์ให้เห็นเป็นรูปธรรมในปัจจุบันขณะได้ตลอดเวลา...... 

(( ละนันทิ ใน เวทนา ดีอย่างไร? กดดูที่นี่..))

(( ดับกิเลสและดับทุกข์แบบ...สั้น ลัด ง่าย ))

(( ตีแผ่ความจริงใน รูป และ นาม ))
(( ความรู้และความเข้าใจใน สติ สมาธิ ปัญญา )) 

(( แก่นมรรคสันตติเกี่ยวข้องกับการดับทุกข์อย่างไร? ))

(( จิตไม่มีทุกข์ จิตที่ไม่มีทุกข์ ))
(( ปฏิจจสมุปบาท ธรรมที่ควรรู้  )) 

(( อาวุธที่ใช้ในการดับกิเลสดับทุกข์ ))

(( วิธีดับทุกข์แบบง่ายๆของปุถุชน ))
(( ตีแผ่สังโยชน์ 10 ))

(( รู้  เห็น   วาง   คืออะไร??? ))

(( อวิชชาครองโลก อวิชชาลวงโลก ))
(( หยุดเป็นเหยื่อและเป็นทาสของอารมณ์ 6 ))
(( เรียนรู้จุดเกิดทุกข์และจุดดับทุกข์ )) 

(( ธรรมคู่ปรับ / ธรรมปฏิปักษ์ กดดูที่นี่...)) 

(( ดูการดับกิเลส/ดูการดับทุกข์ กดดูที่นี่... )) 

(( ความเข้าใจเกี่ยวกับการดับกิเลสหรือดับทุกข์ )) 

(( ทางตรงดับอวิชชาเชื้อโรคร้ายของมนุษย์ )) 

(( ความลับดับทุกข์ในขณะจิตเดียว )) 

(( มรรคสมังคีมีความสำคัญอย่างไร??? )) 

(( ความรู้และความเข้าใจในแก่นมรรค กดดูที่นี่.. )) 

(( วิชชา ดับกิเลสอวิชชาได้อย่างไร? ))
(( วิชชา ดับกิเลสอวิชชาในปัจจุบันขณะจิต))  

(( วิธีฝึกวิชชาแก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา ))
[ สัมมาทิฏฐิคืออะไร? มิจฉาทิฏฐิคืออะไร? ]  

(( วิธีการฝึก สติ สมาธิ ปัญญา ))
(( สติ ตัดวงจรกิเลสอย่างไร? กดดูที่นี่....)) 

(( แก่นมรรคตีแผ่กิเลสทั้งปวง กดดูที่นี่...)) 

((  เห็นธรรม เห็นทุกข์ กดดูที่นี่..))
((  ตีแผ่ความจริงในขันธ์ 5 กดดูที่นี่...))