จิตไม่มีทุกข์ สิ่งนี้เป็นที่ปรารถนาของทุกๆคน จิตไม่มีทุกข์คือจิตที่ปราศจากกิเลสปรุงแต่ง ทุกข์เกิดขึ้นมาจากการปรุงแต่งของกิเลสชนิดต่างๆ เช่น อวิชชา ตัณหา อุปาทาน เป็นต้น

จิตที่ไม่มีทุกข์เลยคือจิตที่ปราศจากการยึดมั่นถือมั่นยึดติดในรูปและนาม เห็นรูปและนามทั้งปวงเป็น อนัตตา(ไม่ใช่ตัวตน)

จิตไม่มีทุกข์ คือ จิตที่ปราศจากการปรุงแต่ง(อสังขต/วิสังขาร)

การดับทุกข์ในจิตใจ(ดับกิเลส)มี 2 รูปแบบดังนี้.....

1 ) ดับทุกข์(ดับกิเลส)ชั่วคราวหรือชั่วขณะ(ตทังคนิโรธ)สำหรับปุถุชน

2 ) ดับทุกข์(ดับกิเลส)แบบถาวร( ตทังคนิโรธ )สำหรับพระอรหันต์

ในที่นี้จะเน้นข้อ 1 เป็นหลัก เพราะสามารถทำได้ง่ายในปัจจุบันขณะในทุกๆที่และทุกๆเวลาทันที เน้นการดับทุกข์ประจำวันจากการดำเนินชีวิตในโลกที่วุ่นวายใบนี้ สามารถนำไปใช้ได้จริงเป็นรูปธรรมที่พิสูจน์ได้

จิตที่ไม่มีทุกข์ คือ จิตที่...เดินแก่นมรรคในทุกๆขณะจิต
ท่านสามารถพิสูจน์ด้วยตัวของท่านได้ตลอดเวลา
การเจริญสติ  =>  ทำให้เกิดสมาธิ  =>   ทำให้เกิดปัญญา
ท่านเจริญแก่นมรรค => อวิชชาดับ => ตัณหาดับ => ทุกข์ดับ
ถ้าไม่มีสติ  =>>   สมาธิก็ไม่เกิด   =>>  ปัญญาก็ไม่เกิด 

ทุกข์ไม่ได้เกิดขึ้นมาแบบลอยๆหรือพระเจ้าดลบรรดาลใดๆ ทุกข์ในที่นี้จะหมายถึง ทุกข์ใจ หรือทุกข์ที่เกิดขึ้นที่ใจนั่นเอง เพราะจิตหรือใจคือธาตุที่รับรู้ทุกข์ ไม่ว่าทุกข์จะเกิดขึ้นที่กาย เช่น เจ็บป่วย แต่กายไม่รับรู้ทุกข์ จิตหรือใจคือธาตุที่รับรู้ทุกข์ที่เกิดขึ้น ทุกข์ทางกายจากการเจ็บป่วยไม่สามารถห้ามได้ เพราะเป็นปรากฎการณ์ทางธรรมชาติของกายที่ต้องมีการเจ็บป่วยเป็นธรรมดา แต่ทุกข์ทางใจที่มาจากจิตหรือใจของเราสร้างขึ้นเองจากการไปรับรู้เรื่องราวจากภายนอกแล้วนำมาปรุงแต่งเป็นเรื่องเป็นราว(ทุกข์)ขึ้นมาในจิตใจ ต้องเข้าใจก่อนว่า จิตหรือใจไม่สามารถปรุงแต่งตัวเองได้ จิตทำหน้าที่เพียงแค่การรับรู้เรื่องราวต่างๆ(รับรู้อารมณ์)เพียงเท่านั้น ตัวปรุงแต่งที่ทำให้เกิดทุกข์ใจขึ้นมาก็คือ เจตสิก(อกุศลเจตสิก) ซึ่งเป็นเจตสิกที่เป็นอกุศลทั้งหลาย(กิเลส) เช่น ความเครียด(วิตกเจตสิก+โมหเจตสิก+เจตนาเจตสิก) ความกังวล ความฟุ้งซ่าน(อุจธัจจเจตสิก+โมหเจตสิก) ความซึมเศร้า(สัญญาเจตสิก+โมหเจตสิก+อุจธัจจเจตสิก) ฯลฯ ถ้าท่านสังเกตให้ดีๆท่านจะเห็น โมหเจตสิก(อวิชชา)เป็นตัวประกอบร่วมในกิเลสแต่ละตัว นี่คือ ตัวร้ายในการสร้างปัญหาให้กับมนุษย์ที่ทำให้เกิดทุกข์ขึ้นมาในจิตใจ แล้วจะแก้ปัญหาเหล่านี้ได้อย่างไร?(ความเครียด ความกังวล ซึมเศร้า ฯลฯ)วิธีแก้ปัญหาเหล่านี้ก็ด้วย...การเจริญสติ สมาธิ ปัญญา...อยู่เป็นประจำอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ เจริญสติ สมาธิ ปัญญาในทุกขณะจิตได้ยิ่งเป็นการดีมากๆ อวิชชา(โมหเจตสิก)จะแพ้ทาง วิชชาหรือปัญญา(สติ สมาธิ ปัญญา) วิชชาหรือปัญญาเกิด อวิชชา(โมหเจตสิก)จะดับลง ทั้งสองธรรมนี้อยู่ร่วมกันไม่ได้ ไม่สามารถเกิดขึ้นพร้อมกันในเวลาเดียวกันได้ ธรรมหนึ่งเกิด อีกธรรมหนึ่งจะดับลง ดังนั้น ในการแก้ปัญหาทุกข์ทางใจเราจึงต้องสร้างเหตุปัจจัยในการดับทุกข์ขึ้นมาในจิตใจ นั่นก็คือ สติ สมาธิ ปัญญา หรือ แก่นมรรค จงใช้แก่นมรรคให้เป็นที่อยู่ของจิตใจ(วิหารธรรม)จะส่งผลให้ห่างไกลจากทุกข์(กิเลส) ซึ่งทุกข์จากกิเลสตัณหาจะแทรกแซงได้ยากมาก ตราบใดที่มีการเจริญแก่นมรรคอยู่ในทุกขณะจิต ส่วนวิธีการเจริญ สติ สมาธิ ปัญญา ในเว็บไซต์แห่งนี้ได้บอกวิธีการไว้ให้หมดแล้ว ท่านสามารถศึกษาดูจากลิ้งค์ด้านล่าง

อวิชชา(โมหเจตสิก)ปรุงแต่ง =>นันทิ(เชื้อกิเลส)=>กิเลสน้อยใหญ่ทั้งปวง

นันทิ คือ ความเพลิดเพลินหรือความเพลินหรือความหมกมุ่นในสิ่งใดสิ่งหนึ่งมักจะมาพร้อมกับความฟุ้งซ่าน(กิเลสอุจธัจจะ) นันทิ เป็นเชื้อของกิเลสทั้งหลายทั้งปวง ตัวที่ปรุงแต่ง นันทิ ก็คือ อวิชชา(โมหเจตสิก)นั่นเอง ซึ่งอวิชชาเป็นประธานและเป็นรากเหง้า(รากแก้ว)ของกิเลสทั้งหลายทั้งปวง ธรรมที่สามารถควบคุมอวิชชาหรือตัดกระแสอวิชชาได้ก็คือ แก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา) ถ้ามีการเจริญแก่นมรรคในทุกขณะจิต อวิชชาจะทำกิจ(ทำหน้าที่)ปรุงแต่งจิตไม่ได้ จิตใจที่เป็นทุกข์มาจากผลงานของ อกุศลเจตสิกทั้งหมด ซึ่งมีอวิชชา(โมหเจตสิก)เป็นประธานหรือหัวหน้าของ อกุศลเจตสิก

อวิชชา(โมหเจตสิก)ดับ =>> อกุศลเจตสิก(กิเลสน้อยใหญ่)ดับ

วิชชา(แก่นมรรค)เกิด =>> อวิชชา(โมหเจตสิก)ดับ

ไม่ต้องไปไล่ดับอวิชชา(โมหเจตสิก)ให้เหนื่อยหรือยุ่งยากเปล่าๆ เพียงเราสร้างเหตุปัจจัยให้อวิชชาดับก็พอแล้ว นั่นก็คือ การเจริญแก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา)ในทุกขณะจิตอย่างต่อเนื่อง ทุกข์ที่มาจากกิเลสก็จะดับลง 

สติ  สมาธิ   ปัญญา คือ..แก่นมรรค(ในอริยมรรคมีองค์ 8)
ทุกข์(ผล) เหตุปัจจัยการเกิดทุกข์(เหตุ) คือ ตัณหา และเหตุปัจจัยรากเหง้าของการเกิดตัณหาก็คือ...อวิชชา(ความไม่รู้) ดังนั้น ดับอวิชชาได้ คือ ดับทุกข์ได้นั่นเอง ดับทุกข์ต้องดับที่ต้นเหตุของทุกข์คือ...อวิชชา...ด้วยการสร้างเหตุปัจจัยขึ้นมาดับ อวิชชา นั่นก็คือ...แก่นมรรค(วิชชา)...
ท่านไม่ต้องไปไล่ดับหรือไล่กำจัดอวิชชาใดๆ เพียงสร้างเหตุปัจจัยไม่ให้อวิชชาเกิด อวิชชาก็ดับไปเองของมัน เปรียบเสมือนห้องที่มืดมิด ท่านไม่ต้องไปไล่ความมืดหรือกำจัดความมืดใดๆทั้งสิ้น เพียงเปิดสวิตส์ไฟฟ้าให้สว่าง(สร้างเหตุปัจจัย) ความมืดมันก็จะหายไปเอง

  มาสร้างเหตุปัจจัยที่ทำให้ทุกข์ดับ(กิเลสดับ)
ความหมายของการดับไปของอวิชชาในที่นี้จะหมายถึง การดับลงของอวิชชาชั่วขณะหรือชั่วคราว(ตทังคนิโรธ)ซึ่งสามารถทำได้ด้วยการเจริญแก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา)ในทุกขณะจิตอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอในแต่ละวัน อวิชชา(โมหเจตสิก)จะแพ้ทางแก่นมรรค(วิชชา)จิตรับรู้อยู่ที่ฐานกายในปัจจุบันขณะ จะเป็นจิตไม่มีทุกข์(กิเลสเข้าหาไม่ได้) ฐานกายในที่นี้ก็คือ การเจริญอานาปานสติ(สติดูลมหายใจเข้าออก)และกายคตาสติ(มีสติกำหนดรู้ในอิริยาบถเคลื่อนไหวต่างๆ) สติอยู่ที่ ณ ใด จิตจะอยู่กับสติ ณ ที่นั่น จิตจะรับรู้ได้ทีละเรื่องหรือทีละอารมณ์เท่านั้น ไม่สามารถรับรู้หลายๆเรื่องราวพร้อมกันได้ จิตอยู่กับสติที่ฐานกาย จิตก็รับรู้อยู่กับสติที่ฐานกาย จึงไม่มีสิทธิ์ไปรับรู้ความเครียด ความกังวลต่างๆ ซึมเศร้า ฟุ้งซ่าน(กิเลส) ความทุกข์ในจิตใจจะดับลงในตรงนี้ พระพุทธเจ้าท่านจึงสอนให้เจริญอานาปานสติและกายคตาสติสลับกันไปมา วัตถุประสงค์ก็เพื่อตัดกระแสอวิชชา(กิเลส)และกิเลสน้อยใหญ่ทั้งปวงในจุดนี้ ซึ่งเป็นการดับทุกข์ชั่วคราวหรือชั่วขณะ(ตทังคนิโรธ)เหมาะสำหรับปุถุชนที่ยังต้องดำเนินชีวิตประจำวันให้เป็นไปโดยไร้ทุกข์หรือปราศจากทุกข์ ซึ่งสามารถทำได้ในทุกๆที่และทุกๆเวลา โดยเฉพาะเวลาที่พบกับผัสสะแรงๆ เช่น โดนด่า หรือทะเลาะวิวาทกันหนักๆ เป็นต้น

วิชชา(ปัญญา)เกิด  =>อวิชชา(ความไม่รู้)ดับ => ตัณหาดับ => อุปาทานดับ => ทุกข์ดับ

อวิชชาเกิด => นันทิราคะเกิด => ตัณหาเกิด => อุปาทานเกิด => ทุกข์เกิด

  เป็นไปตามหลัก อิทัปปัจจยตา( เพราะสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี  เพราะสิ่งนี้เกิด สิ่งนี้จึงเกิด )

จิตที่ไม่มีทุกข์ คือ จิตที่มีการเจริญแก่นมรรคหรือเดินแก่นมรรคในทุกขณะจิต( เจริญ สติ สมาธิ ปัญญา )และ รู้ เห็น วาง ในขันธ์ 5 อารมณ์ 6 และ เวทนา 3 ทุกๆท่านสามารถพิสูจน์ได้ตลอดเวลาว่าคือ...ความจริงและเรื่องจริง...นี่คือ เหตุผลที่พระพุทธเจ้าสอนเรื่องการมีสติในปัจจุบันขณะเพื่อตัดกระแสแห่งทุกข์(อวิชชา) ในธรรมหลายๆหมวดล้วนมีธรรมที่ชื่อ สติ เป็นองค์ประกอบ เช่น สติปัฏฐาน 4  โพชฌงค์ 7 มรรคมีองค์ 8 อินทรีย์ 5 พละ 5 ทั้งหมดล้วนมี สติ เป็นองค์ประกอบร่วมทั้งสิ้น จากข้อความด้านบน ท่านจะเห็นได้ว่า...ถ้าไม่มีสติหรือปราศจาก สติ แล้ว สมาธิและปัญญาจะไม่มีวันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน นี่คือ อานุภาพของ...สติ...องค์มรรคจะไม่มีวันเกิดขึ้น ถ้าไม่มี สติ หรือปราศจาก สติ ดังนั้น การเจริญสติ จึงได้รับอานิสงส์หลายอย่าง ธรรมที่เป็นกุศลต่างๆเกิดขึ้นตามมามากมาย ถ้าไม่มีสติ วิชชา(ปัญญา)ก็ไม่เกิด แต่ อวิชชา จะเกิดขึ้นมาแทนที่ทันที และจะติดตามมาด้วย กิเลส ตัณหา อุปาทาน  นานาชนิด ทำให้จิตรับรู้ทุกข์เต็มๆ(จิตเป็นทุกข์) อันเป็นที่มาแห่งทุกข์ในจิตใจของมนุษย์ อานาปานสติเป็นธรรมที่พระพุทธเจ้าใช้เป็นที่อยู่(วิหารธรรม)