ทุกข์คืออะไร ทุกข์มาจากไหน วิธีดับทุกข์ทำอย่างไร

ทุกข์คืออะไร? ทุกข์มาจากอะไร? จะดับทุกข์อย่างไร?
ที่นี่..มีคำตอบตอบให้คุณแน่นอน เพราะทุกข์ไม่ได้เกิดขึ้นมาแบบลอยๆ
ต้นทางของทุกข์หรือรากเหง้าของทุกข์ในมนุษย์จริงๆมาจากการปรุงแต่งของ...อวิชชา(ความไม่รู้ความเป็นจริงของธรรม)จึงส่งผล(เป็นเหตุปัจจัย)ให้เกิด..กิเลส ตัณหา อุปาทาน...ทำให้เกิดทุกข์ขึ้นมาในจิตใจของมนุษย์นั่นเอง
ถ้าท่านสามารถดับอวิชชาได้ ก็คือ ดับทุกข์ได้นั่นเอง ถ้าดับอวิชชาได้ชั่วคราว ท่านก็ดับทุกข์ได้ชั่วคราว แต่ถ้าดับอวิชชาได้แบบถาวร(พระอรหันต์) ทุกข์ก็ดับแบบสิ้นเชิงและถาวร พระพุทธเจ้าได้สอนวิชาดับทุกข์ไว้ให้ทั้งหมดแล้ว นั่นก็คือ อริยมรรคมีองค์ 8 ตั้งแต่สัมมาทิฏฐิ ไปจนถึง สัมมาสมาธิ ทั้งหมดมี 8 องค์รวม ต้องหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้น มรรคทั้งหมดไม่ได้แยกกันทำงานทีละอย่าง แต่เกิดขึ้นในขณะจิตเดียวเท่านั้นหรือ มรรคสมังคีเป็น มรรคจิต ซึ่งผู้ปฏิบัติจริงๆต้องฝึกฝนอย่างหนักและต้องเข้าใจกลไกการทำงานของแต่ละธรรมด้วย แต่ในที่นี้ขอแนะนำท่านเพียงดับทุกข์ได้ในแต่ละวันก็เพียงพอแล้ว ให้การดำเนินชีวิตในแต่ละวันเป็นไปอย่างราบรื่นไร้ทุกข์ ไม่ต้องไปหวังบรรลุมรรคผลหรือนิพพานใดๆทั้งสิ้น นอกจากเหตุปัจจัยบุญบารมีให้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ที่นี่...จะเน้นไปที่แก่นมรรค คือ การนำสติ สมาธิ ปัญญา มาใช้ในชีวิตประจำวันเป็นหลักๆ ซึ่งจะทำให้ทุกๆคนปฏิบัติได้แบบง่ายๆ เพราะ สติ สมาธิ ปัญญา มีอยู่ติดตัวในทุกๆคนมาตั้งแต่แรกเกิดแล้ว ธรรมชาติมอบขุมทรัพย์ทั้ง 3 นี้มาให้พร้อมแล้ว เพียงแต่ใครจะนำมันออกมาใช้มากหรือน้อยเท่านั้น อย่างที่กล่าวมาข้างต้นว่า ทุกข์ มาจากรากเหง้าของ...อวิชชา...ดังนั้น เราจึงต้องใช้ วิชชาหรือปัญญาในการดับอวิชชาหรือดับทุกข์นั่นเอง ในแก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา)มี วิชชาหรือปัญญาเป็นองค์ประกอบร่วมอยู่แล้ว เมื่อ วิชชา(ปัญญา)เกิด อวิชชาจะดับลง ทั้งสองธรรมนี้ไม่สามารถเกิดขึ้นพร้อมกันหรือร่วมกันได้ เสมือนความมืดกับความสว่างนั่นเอง เมื่อความสว่างปรากฎ ความมืดก็หายไปหรือดับไป ถ้าความมืดปรากฎ ความสว่างก็หายไปหรือดับไป ทุกท่านสามารถนำแก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา)ไปใช้ดับทุกข์ในแต่ละวันได้ทันทีในทุกๆที่และทุกๆเวลา ถ้าท่านมี สติ สมาธิ ปัญญา รู้เท่าทัน...ความโลภ ความโกรธ ความหลง..ความทุกข์ที่มาจากธรรมเหล่านี้มันก็ไม่เกิดขึ้น อย่าลืมว่า...โลภ โกรธ หลง...มาจาก..อวิชชาเต็มๆ อกุศลจะทำงานได้(โลภ โกรธ หลง) ต้องมีรากเหง้าคืออวิชชาเป็นองค์ประกอบ บรรดา กิเลส ตัณหา อุปาทาน หรืออกุศลธรรมทั้งหมดนี้ ล้วนมีอวิชชาเป็นองค์ประกอบทั้งสิ้นจึงสามารถแสดงผลได้ เมื่ออวิชชาดับลง(ด้วยการเจริญแก่นมรรค)บรรดากิเลส ตัณหา อุปทาน(กองทุกข์ทั้งปวง)ก็ดับลงตามไปด้วย นี่คือ ผลลัพธ์ของการ...เจริญแก่นมรรคหรือเดินมรรคในทุกขณะจิต(ทุกๆอิริยาบท)ท่านสามารถดับทุกข์ได้ทันทีทันใด ไม่ต้องไปนั่งหลับตาอยู่ในป่าก็สามารถดับทุกข์ในทุกๆที่ได้ทันที เหมือนง่าย แต่ก็ไม่ง่าย ต้องผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี จึงจะสำเร็จได้(ดับทุกข์ได้)
ทุกข์คืออะไร?
ทุกข์หมายถึงความไม่สุข ความเจ็บปวดทางร่างกายหรือจิตใจ เป็นประสบการณ์ที่ทำให้เกิดความทุกข์ใจ ความไม่สบาย หรือความไม่พอใจในชีวิต
ทุกข์มาจากอะไร?
ทุกข์เกิดจากความต้องการหรือความยึดมั่นในสิ่งต่าง ๆ ที่ไม่มีความแน่นอน เช่น ความอยากได้อยากมี ความยึดติดในตัวตน หรือความกลัวต่อการสูญเสีย สิ่งเหล่านี้ทำให้ใจไม่สงบและเกิดความทุกข์
จะดับทุกข์อย่างไร?
การดับทุกข์ทำได้โดยการลดหรือปล่อยวางความยึดมั่น ตัดความโลภ โกรธ หลง ฝึกสติและความเข้าใจในธรรมชาติของชีวิต เช่น เห็นความไม่เที่ยงของสิ่งต่าง ๆ ฝึกจิตใจให้สงบและมีความเข้าใจที่ถูกต้อง
สติ : คือการระลึกรู้เท่าทันในมโนผัสสะและเวทนาที่กำลังปรากฏต่อหน้าอย่างว่องไว เพื่อ "ละนันทิ" (ความเพลิน) ไม่ให้จิตไหลไปตามการปรุงแต่ง
สมาธิ : คือความตั้งมั่นของจิตที่อยู่กับเนื้อกับตัว เป็นฐานที่มั่นคงและตั้งมั่นอยู่กับปัจจุบันขณะ ทำให้จิตมีกำลัง ไม่ซัดส่ายไปตามอารมณ์ที่มากระทบ
ปัญญา : คือการเห็นแจ้งตามความเป็นจริง (โยนิโสมนสิการ) สลัดคืนสมมติ แยกแยะออกว่าทุกสรรพสิ่งรวมถึงตัว "จิต" เองก็เป็นเพียงธรรมชาติต่างๆ ที่ทำกิจของตน และมีสภาพเป็น อนัตตา ไม่ใช่สัตว์ บุคคล ตัวตน เรา เขา เมื่อปัญญาญาณเห็นชัดเช่นนี้ จิตจะคลายความยึดมั่นถือมั่นและเข้าสู่ความสงบเย็นอันเป็นบรมสุข
........................................................................................................................
กระบวนการที่ อวิชชา กิเลส ตัณหา และอุปาทาน ร่วมกันสร้างความทุกข์ขึ้นมานั้น ไม่ใช่สิ่งไกลตัวเลยครับ แต่เป็นกลไกการทำงานของจิตที่เกิดขึ้นในระดับกระพริบตาเดียวเมื่อมี "ผัสสะ" (การกระทบ) เกิดขึ้น
หากเราจำลองจิตเป็นระบบหนึ่ง ระบบนี้บิดเบือนธรรมชาติและสร้างทุกข์ตามลำดับขั้นตอน (กระบวนการปฏิจจสมุทรบาทแบบย่อ) ได้ดังนี้:
1. อวิชชา — ผู้บดบังความจริง (จุดเริ่มต้นของความมืดบอด)
อวิชชา คือ ความไม่รู้แจ้งตามความเป็นจริง ไม่รู้ว่าทุกธรรมรวมถึงจิตเป็นอนัตตา
ทำหน้าที่: เปรียบเหมือนแว่นตาที่ทาสีดำและบิดเบือน เมื่อมี มโนผัสสะ (การกระทบทางใจ) หรือการรับรู้ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย เกิดขึ้น อวิชชาจะเข้าปกคลุมทันที ทำให้จิตมองไม่เห็นว่า สิ่งที่มากระทบนั้นเป็นเพียง "สภาวธรรมตามธรรมชาติ" ที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป
ผลลัพธ์: ทำให้จิตเกิดความหลงผิด แยกแยะสมมติไม่ออก และคิดว่ามี "ตัวเรา" อยู่จริงเพื่อรอรับผลของผัสสะนั้น
2. กิเลส — ผู้ย้อมสีและคุกคามจิตใจ
เมื่ออวิชชาบดบังความจริงแล้ว กิเลส (โลภ โกรธ หลง) ซึ่งเป็นรากเหง้าที่นอนเนื่องอยู่ในจิต (อนุสัย) ก็จะได้ช่องทางในการทำงาน
ทำหน้าที่: เข้ามา "ย้อมสี" จิตใจทันทีที่เกิด เวทนา (ความรู้สึกสุข ทุกข์ หรือเฉยๆ) จากผัสสะนั้น
ถ้าเป็นสุขเวทนา -> กิเลสฝั่ง ราคะ/โลภะ จะเข้ามาย้อมให้จิตอยากกอดรัดไว้
ถ้าเป็นทุกขเวทนา -> กิเลสฝั่ง โทสะ/ปฏิฆะ จะเข้ามาย้อมให้จิตเกิดความผลักไส หงุดหงิด
ถ้าเป็นอทุกขมสุขเวทนา (เฉยๆ) -> กิเลสฝั่ง โมหะ จะเข้ามาย้อมให้จิตเพลินไปแบบเบลอๆ ไม่เท่าทัน
ผลลัพธ์: จิตสูญเสียความเป็นปกติ (ความเป็นปรกติธรรมชาติ) กลายเป็นจิตที่ถูกย้อมด้วยอารมณ์ยินดียินร้าย
3. ตัณหา — ผู้ขับเคลื่อนความทะยานอยาก (ตัวสร้างแรงขับ)
เมื่อจิตถูกกิเลสย้อมจนเลือกข้างแล้ว ตัณหา (ความทะยานอยาก) จะทำหน้าที่ต่อทันที โดยการเกิด "นันทิ" (ความเพลิน) และแปรสภาพเป็นความอยากอันแรงกล้า
ทำหน้าที่: ดิ้นรนทะยานอยาก 3 รูปแบบ:
กามตัณหา: อยากได้ อยากเสพในอารมณ์ที่ชอบใจ
ภวตัณหา: อยากให้สภาวะที่ชอบใจนั้นคงอยู่ตลอดไป หรืออยากเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
วิภวตัณหา: อยากให้สภาวะที่ไม่ชอบใจดับสูญไป ไม่อยากเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
ผลลัพธ์: จิตเกิดกระแสความดิ้นรน ซัดส่าย ไม่สงบระงับ เป็นจุดเริ่มต้นของความรุ่มร้อน
4. อุปาทาน — ผู้หยิบฉวยและสถาปนา "ตัวเรา" (ตัวยึด)
นี่คือขั้นตอนสำคัญที่ "ความทุกข์" ถูกคลอดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ
ทำหน้าที่: ตัณหาที่แรงกล้าจะส่งผลให้เกิด อุปาทาน คือการเข้าไป "ยึดมั่นถือมั่น" ในสิ่งนั้น และที่ร้ายที่สุดคือเกิด "อัตตวาทุปาทาน" คือความสำคัญมั่นหมายในตนเอง (สร้างตัวตนขึ้นมารองรับ)
จากเดิมที่เป็นเพียง “ความรู้สึกโกรธเกิดขึ้นตามธรรมชาติ” อุปาทานจะเข้าไปหยิบฉวยแล้วปรุงแต่งว่า “ฉันโกรธ” หรือ “ฉันกำลังทุกข์”
จากเดิมที่มีเพียง “ความคิดแวบขึ้นมา” อุปาทานจะยึดว่า “นี่คือความคิดของฉัน”
ผลลัพธ์: สถาปนา "ผู้ทุกข์" ขึ้นมาในใจอย่างสมบูรณ์ เมื่อมี "ตัวฉัน" ไปแบกรับสิ่งที่ไม่คงที่ (อนิจจัง) และบังคับไม่ได้ (อนัตตา) ความบีบคั้นรุ่มร้อนใจจึงเกิดขึ้นเต็มรูปแบบ
สรุปการทำงานร่วมกันเป็นทีม (ตัวอย่างในชีวิตประจำวัน)
สมมติว่ามี "คำวิจารณ์" มากระทบหู (ผัสสะ):
1. อวิชชา: ทำงานทันที ทำให้เราลืมไปว่าเสียงนั้นเป็นเพียงคลื่นความถี่ตามธรรมชาติที่ดับไปแล้ว แต่หลงคิดว่าเป็นเสียงที่มีความหมายจริงจัง
2. กิเลส (โทสะ): เข้ามาย้อมจิตให้รู้สึกไม่พอใจ (ทุกขเวทนา)
3. ตัณหา (วิภวตัณหา): เกิดความดิ้นรนทะยานอยาก ไม่อยากได้ยินเสียงนี้ อยากให้คำพูดนี้หายไปจากโลก
4. อุปาทาน: เข้าไปยึดว่า "มันกำลังด่าฉัน" (สถาปนาตัวตนขึ้นมาแบกคำด่า)
ความทุกข์จึงเกิดขึ้นตรงนี้เองครับ คือการมี "ตัวเรา" ไปแบกรับสิ่งที่เป็นอนิจจัง อนัตตา
วิธีทำลายวงจรนี้: พระพุทธองค์จึงทรงสอนให้เราตัดไฟแต่ต้นลมด้วยการ "ละนันทิในเวทนา" คือเมื่อเกิดผัสสะและเวทนาขึ้นมา ให้ใช้ สติและปัญญา เท่าทัน โดยไม่ต้องปล่อยให้กิเลส ตัณหา อุปาทาน ลากจิตไปปรุงแต่งสร้างตัวตน เห็นธรรมแต่ละธรรมทำหน้าที่ของมันไป จิตก็จะไม่หลงเข้าไปในสมมติ และไม่มีผู้ไปรองรับความทุกข์
................................................................................................
อวิชชา
อวิชชาหมายถึงความไม่รู้หรือความไม่เข้าใจในความจริงของธรรมชาติชีวิต เช่น ไม่รู้ว่าสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง ไม่มีตัวตนถาวร ซึ่งความไม่รู้นี้ทำให้เกิดความหลงผิดและเลือกทางที่ผิด ส่งผลให้เกิดทุกข์ตามมา
กิเลส กิเลสคือความชั่วร้ายภายในใจ เช่น โลภ โกรธ หลง ซึ่งเป็นตัวการที่ทำให้มนุษย์ประพฤติผิดและเกิดความทุกข์ เพราะกิเลสทำให้ใจไม่สงบ
ตัณหา ตัณหาคือความอยาก ความต้องการแบบไม่รู้พอ เช่น อยากได้สิ่งของ ต้องการความสุขทางโลก หากต้องการเหล่านี้ไม่สมหวังก็จะเกิดทุกข์
อุปาทาน อุปาทานคือการยึดมั่นในตัวตน สิ่งของ หรือความคิดต่าง ๆ อย่างแรงกล้า ความยึดติดนี้ทำให้เกิดความกลัวความสูญเสีย และเมื่อต้องสูญเสียสิ่งนั้นก็เกิดความทุกข์
ทั้งหมดนี้สร้างทุกข์อย่างไร?
เมื่อมีอวิชชาทำให้คนไม่เห็นความจริง จึงเกิดกิเลสขึ้นในใจ ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้เกิดตัณหาหรือความอยาก และเมื่อมีตัณหาแล้วก็ตามมาด้วยอุปาทาน คือการยึดมั่นในสิ่งที่อยากได้หรือสิ่งที่ชอบใจ จึงเกิดความทุกข์ใจและความไม่สงบในชีวิต
.........................................................................................
วิธีการฝึกแก่นมรรค (ฝึกสติ สมาธิ ปัญญา) ในชีวิตประจำวัน
ธรรมชาติมอบขุมทรัพย์ทั้ง 3 นี้มาให้เราตั้งแต่เกิด การฝึกฝนจึงไม่ใช่การสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมา แต่คือการ "ระลึกรู้และนำออกมาใช้" ให้ถูกวิธีและเกิดประโยชน์กับท่านและครอบครัวสูงสุด บรรดาเศรษฐีและมหาเศรษฐีเขาใช้ 3 ขุมทรัพย์นี้ในการสร้างตัว ดูวิธีการฝึกดังนี้
1. วิธีการฝึกสติ
แก่นหลัก: รู้เท่าทันในทุกๆผัสสะ(สัมผัส)โดยเฉพาะโฟกัสที่มโนผัสสะและเวทนา เพื่อ "ละนันทิ" (ความเพลิน) ให้เร็วที่สุด อย่าลืม อวิชชา กิเลส ตัณหา อุปาทาน(กองทุกข์ทั้งปวง)มันมาทาง...ผัสสะ(สัมผัส การกระทบ) จับผัสสะได้ คือ จับทุกข์ได้(ใช้สติจับ)
ฝึกในชีวิตประจำวัน: ไม่ต้องรอไปที่วัด ทุกครั้งที่ตาเห็นรูป หูได้ยินเสียง หรือใจคิดนึกขึ้นมา ให้มีสติความระลึกรู้เท่าทันในความรู้สึก (เวทนา) ที่เกิดขึ้นทันที( กำหนด รู้ เห็น วาง )ไม่ต้องไปปรุงแต่งต่อหรืออธิบาย ตัดสิน ขยายความใดๆทั้งสิ้น
กลไกการฝึก: เมื่อมีความไม่พอใจ (โทสะ) หรือความชอบใจ (ราคะ) แวบขึ้นมา ให้สติทำหน้าที่ "รู้และเห็น" ความรู้สึกนั้นเฉยๆ โดย "ไม่กระโดดลงไปเล่นซ่อนหา" หรือเพลิน (นันทิ) ไปกับมัน เมื่อสติรู้เท่าทัน กระแสการปรุงแต่งที่จะกลายเป็นตัณหาและอุปาทานจะถูกตัดขาดลงทันที ให้ฝึกปฏิบัติคาถา....รู้ เห็น วาง...ให้มากๆและปฏิบัติอย่างต่อเนื่องเมื่อเจริญแก่นมรรคในทุกขณะจิต
2. วิธีการฝึกสมาธิ
แก่นหลัก: ความตั้งมั่นของจิตที่อยู่กับเนื้อกับตัว เป็นปรกติธรรมชาติ ไม่ใช่การนั่งกดข่มจิต สามารถฝึกได้ในทุกๆที่และทุกๆเวลาเช่นกัน
ฝึกในชีวิตประจำวัน: สมาธิในแก่นมรรคคือ "จิตที่ตั้งมั่นอยู่กับปัจจุบันขณะ" (ขณิกสมาธิ) สามารถฝึกได้ทุกอิริยาบถ ยืน เดิน นั่ง นอน ทำงาน หรือล้างจาน ให้มีสติจดจ่ออยู่กับงานนั้นๆงานเดียว
กลไกการฝึก: ใช้กายหรือลมหายใจเป็นฐานที่ตั้ง (เป็นบ้านของจิต) เมื่อจิตเผลอแวบไปคิดถึงอดีตหรืออนาคต ไม่ต้องโกรธตัวเอง แค่รู้ว่าจิตเผลอ แล้วพาจิตหรือดึงสติกลับมาอยู่กับงานที่ทำตรงหน้าอย่างสบายๆ การที่จิตรู้เท่าทันว่า "เผลอ" แล้วกลับมาบ่อยๆ นั่นแหละคือการสร้างกำลังของสมาธิที่ปรกติและทรงพลังที่สุด สตินิ่ง จิตก็จะนิ่งตาม(มีสมาธิ)เพราะจิตเกิดและดับพร้อมกับสติ(สติเป็นธรรมประกอบจิต)
3. วิธีการฝึกปัญญา
แก่นหลัก: การโยนิโสมนสิการ(พิจารณาโดยแยบคาย พิจารณาแบบรอบคอบและรอบด้าน) แยกแยะสมมติ และเห็นแจ้งว่าทุกธรรมเป็น "อนัตตา" รูปทุกๆอย่าง(ที่มาจาก ดิน น้ำ ลม ไฟ )เป็น อนิจจัง(ไม่เที่ยง) ทุกขัง(เป็นทุกข์ทนสภาพเดิมไม่ได้) อนัตตา(ไม่ใช่ตัวตน บังคับควบคุมไม่ได้) สมมติที่เราเห็นทั้งหมดและเกิดขึ้นกับเรา ล้วนเป็นสภาวะธรรมที่มาจากเหตุปัจจัยทั้งสิ้น และก็จะดับไปตามเหตุปัจจัยเช่นกัน
ฝึกในชีวิตประจำวัน: เกิดขึ้นต่อเนื่องจากการมีสติและสมาธิ เมื่อจิตตั้งมั่นเป็นกลางแล้ว ให้ใช้ปัญญาในการ "ตามดูความจริง" ของสภาวธรรมที่เกิดขึ้น ธรรมทั้ง 3 นี้( สติ สมาธิ ปัญญา )เกิดขึ้นแบบต่อเนื่องกัน ไม่มีสติ ก็ไม่มีสมาธิ และก็ไม่มีปัญญา เมื่อสติเกิด สมาธิย่อมเกิดและปัญญาย่อมเกิดติดตามมา จงฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอและเป็นประจำอย่างต่อเนื่อง แล้วท่านจะไม่มีทุกข์หรือทุกข์น้อยลงทันที
กลไกการฝึก: ถอยออกมาเป็น "ผู้ดู" ไม่เป็น "ผู้เป็น" แยกแยะให้ออกว่า ความคิด ความโกรธ ความโลภ หรือแม้กระทั่งตัว "จิต" เอง ต่างทำหน้าที่ของตัวมันเองตามธรรมชาติ เกิดขึ้นเองและดับไปเอง บังคับไม่ได้ (อนัตตา) เมื่อปัญญาเห็นความจริงบ่อยเข้า จิตจะฉลาดขึ้น มันจะเลิกหยิบฉวยเอาอารมณ์เหล่านั้นมาปรุงแต่งว่าเป็น "ตัวเรา" หรือ "ของๆ เรา" (ถอนอุปาทาน) อวิชชาจึงดับลงตรงนี้ ทุกข์ก็จะดับสลายไปในที่สุด
(( ความรู้และความเข้าใจใน สติ สมาธิ ปัญญา ))
(( ปฏิจจสมุปบาท ธรรมที่ควรรู้ ))
(( อาวุธที่ใช้ในการดับกิเลสดับทุกข์ ))
(( วิธีดับทุกข์แบบง่ายๆของปุถุชน ))
(( ตีแผ่สังโยชน์ 10 ))
(( รู้ เห็น วาง คืออะไร??? ))
(( อวิชชาครองโลก อวิชชาลวงโลก ))
(( หยุดเป็นเหยื่อและเป็นทาสของอารมณ์ 6 ))
(( เรียนรู้จุดเกิดทุกข์และจุดดับทุกข์ ))
(( ธรรมคู่ปรับ / ธรรมปฏิปักษ์ กดดูที่นี่...))
(( ดูการดับกิเลส/ดูการดับทุกข์ กดดูที่นี่... ))
(( ความเข้าใจเกี่ยวกับการดับกิเลสหรือดับทุกข์ ))
(( ทางตรงดับอวิชชาเชื้อโรคร้ายของมนุษย์ ))
(( ความลับดับทุกข์ในขณะจิตเดียว ))
(( มรรคสมังคีมีความสำคัญอย่างไร??? ))
(( ความรู้และความเข้าใจในแก่นมรรค กดดูที่นี่.. ))
(( วิชชา ดับกิเลสอวิชชาได้อย่างไร? ))
(( วิชชา ดับกิเลสอวิชชาในปัจจุบันขณะจิต))
(( วิธีฝึกวิชชาแก่นมรรค(สติ สมาธิ ปัญญา ))
[ สัมมาทิฏฐิคืออะไร? มิจฉาทิฏฐิคืออะไร? ]
(( วิธีการฝึก สติ สมาธิ ปัญญา ))
(( สติ ตัดวงจรกิเลสอย่างไร? กดดูที่นี่....))
(( แก่นมรรคตีแผ่กิเลสทั้งปวง กดดูที่นี่...))
(( เห็นธรรม เห็นทุกข์ กดดูที่นี่..))
(( ตีแผ่ความจริงในขันธ์ 5 กดดูที่นี่...))
(( อารมณ์ 6 คืออะไร? ตีแผ่อารมณ์ 6 ))
(( เห็นทุกข์ เห็นธรรม เห็นปัญหา เห็นปัญญา ))
[ อนัตตาคืออะไร??? ]
[ อัตตาคืออะไร??? ]
[ธรรมะเปลี่ยนชีวิตและเปลี่ยนโลก]
[ อัตตา อุปาทาน อนัตตา กดดูที่นี่... ]
(( เห็นทุกข์ เห็นธรรม เห็นปัญหา เห็นปัญญา ))
(( เหตุปัจจัย และ การสร้างเหตุปัจจัย ))
((ทุกข์คืออะไร? ทุกข์มาจากไหน? ดับทุกข์ทำอย่างไร?กดดูที่นี่))
(( วิชชาคืออะไร? อวิชชาคืออะไร? กดดูที่นี่..))
(( ดับทุกข์ประจำวันด้วยตัวเอง กดดูที่นี่...))
(( ทำไมแก่นมรรคจึงมีความสำคัญกับมนุษย์มากที่สุด กดดูที่นี่..))
(( การดับทุกข์รายวันแบบครบวงจรด้วยแก่นมรรค กดดูที่นี่..))
(( การใช้แก่นมรรคดับ..โลภ โกรธ หลง(อกุศลมูล) กดดูที่นี่...))
((( อยู่อย่างผู้มี..วิชชา(ปัญญา) กดดูที่นี่..)))
((ตีแผ่และลอกคราบโลกแห่งการสมมติหรือสมมุติ )))
(( ทำไมแก่นมรรคจึงมีความสำคัญกับมนุษย์มากที่สุด กดดูที่นี่..))
(( การใช้แก่นมรรคดับ..โลภ โกรธ หลง(อกุศลมูล) กดดูที่นี่...))
((( อยู่อย่างผู้มี..วิชชา(ปัญญา) กดดูที่นี่..)))
(( อกุศลธธรมหรืออกุศลเจตสิกที่ทำให้เป็นทุกข์ กดดูที่นี่..))
(( กุศลธรรมที่ใช้ในการดับทุกข์ กดดูที่นี่...))
(( ตีแผ่สมมติและอัตตา ตัวที่ทำให้เกิดทุกข์ กดดูที่นี่..))
(( การดับทุกข์รายวันแบบครบวงจรด้วยแก่นมรรค กดดูที่นี่..))
((( ตีแผ่และลอกคราบโลกแห่งการสมมติหรือสมมุติ กดดูที่นี่...)))
(( ใช้แก่นมรรคแก้ปัญหาต่างๆ กดดูที่นี่.... ))
(( วิชชาคืออะไร? อวิชชาคืออะไร? กดดูที่นี่..))
(( ดับทุกข์ประจำวันด้วยตัวเอง กดดูที่นี่...))
Translate: Please go to the sub-menu on your left.
翻译:请前往您左侧的子菜单。