การดับทุกข์รายวันสำหรับปุถุชนบุคคลทั่วๆไป 

การแก้ทุกข์รายวัน ใน 24 ชั่วโมง:

คู่มือชำแหละสมมติ คืนสู่ความปกติสุขด้วยแก่นมรรค
แก่นมรรคในที่นี้จะหมายถึง...สติ  สมาธิ  ปัญญา......
สติ สมาธิ ปัญญา เป็นสินทรัพย์ขั้นพื้นฐานของมนุษย์ทุกๆคน
มนุษย์เราในแต่ละวัน ตื่นลืมตาขึ้นมาพร้อมกับ "แบก" เรื่องราวมากมาย ความเครียดจากงาน ยอดขายไม่เดิน ลูกน้องไม่ฟัง หัวหน้าตำหนิ คำคนนินทา หรือความขัดแย้งในครอบครัว เราสะสม "ตะกอนความทุกข์" เหล่านี้ไว้ทีละเล็กทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว จนใจแห้งผากและเร่าร้อน( ทั้งหมดเพื่อสนองความอยากของมนุษย์ )

หลายคนคิดว่าการดับทุกข์ต้องรอไปปฏิบัติธรรมที่วัด ต้องรอชาติหน้า หรือต้องรอให้ตายก่อน...

นั่นคือความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน ( เป็นมิจฉาทิฏฐิ : ความเห็นที่ไม่ถูกต้อง ความรู้ที่ไม่ถูกต้อง )

แท้จริงแล้ว พระพุทธเจ้าทรงเน้นย้ำเรื่อง "นิพพานเย็นในปัจจุบันขณะ" คือการดับทุกข์สดๆ ร้อนๆ ตรงหน้าผัสสะที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันในปัจจุบันขณะเดี๋ยวนั้น ไม่ขายฝันในอนาคต และนี่คือคู่มือที่จะพาคุณไปถอดรหัสกลไกของจิต เพื่อเปลี่ยน 24 ชั่วโมงที่แสนวุ่นวาย ให้กลายเป็นพื้นที่แห่งความสงบร่มเย็นของจิตใจของท่าน ไม่ต้องรอบรรลุมรรคผลใดๆทั้งสิ้น ทำได้ทันทีในทุกๆที่และทุกๆเวลา เมื่อใจท่านพร้อม ทำได้ทันที!!!

1. สารตั้งต้น: เข้าใจเรื่อง "ทุกข์" และความจริงเรื่อง "สมมติ"

ก่อนจะลงมือแก้ทุกข์ เราต้องมี สัมมาทิฏฐิ (ความเห็นที่ถูกต้อง ความรู้ที่ถูกต้อง) เป็นดวงตานำทางเสียก่อน หากไม่มีดวงตานี้ ต่อให้พยายามนั่งสมาธิหรือฝึกสติหนักอย่างไร ก็จะกลายเป็นความอยากมี อยากเป็น อยากสงบ ซึ่งเป็นการเติมเชื้อกิเลสโดยไม่รู้ตัว เป็นการเสียพลังงานโดยเปล่าประโยชน์( ท่านลองพิจารณาดู )

 เข้าใจเรื่องทุกข์: ทุกข์มีไว้ให้ "กำหนดรู้" ไม่ได้มีไว้ให้ "เป็น"

ความรู้สึกหงุดหงิด กังวล ฟุ้งซ่าน หรือเศร้าหมองที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน เป็นเพียง สภาวะธรรมตามธรรมชาติ ที่เกิดขึ้นเมื่อมีเหตุปัจจัย แล้วก็ดับไปเมื่อเหตุปัจจัยหมด มันไม่ได้คงอยู่ตลอดไป และที่สำคัญ "ไม่มีตัวเราอยู่ในความทุกข์นั้น" มันเป็นอนัตตา หากเรามีสติเฝ้ารู้ดูมันเฉยๆ โดยไม่กระโดดลงไปคลุกกับมัน ความทุกข์นั้นจะสลายตัวไปเองตามธรรมชาติ

 ความจริงเรื่อง...สมมติ....

เล่นไปตามบทบาท แต่ไม่หลงติดในละครโลก

ใน 24 ชั่วโมง เราทุกคนซ้อนทับอยู่บนโลก 2 ใบพร้อมกัน คือ....

1. โลกแห่งสมมติ: คือหน้าที่การงาน หัวหน้า ลูกน้อง พ่อ แม่ เงินทอง คำชม คำนินทา นี่คือ "บทบาท" ที่เราต้องลงไปเล่นและรับผิดชอบอย่างเต็มที่ตามหน้าที่ที่โลกส่วนรวมปรุงแต่งขึ้นมาให้เราเสพกัน( เสพสมมติ ) ท่านสังเกตดูให้ดีๆ บรรดาสมมติทั้งหมดบนโลกใบนี้มีแค่ 2 อย่าง คือ  สมมติรูปธรรม และ สมมตินามธรรม มีเพียงเท่านี้ และถ้าสังเกตเข้าไปลึกอีกชั้น ท่านจะเห็นว่า บรรดารูปธรรมทั้งหลายทั้งปวง ล้วนมาจากการรวมตัว(ปรุงแต่ง)ของ...ดิน น้ำ ลม ไฟ...ทั้งสิ้น ที่สมมติเป็นรูปกายของเราทุกๆคนก็มาจาก....ดิน น้ำ ลม ไฟ..เหมือนต้นไม้ เครื่องบิน บ้าน รถยนต์ เหมือนกันทั้งหมด

2. โลกแห่งความจริงแท้ (ปรมัตถ์): คือกลไกสดๆ ของจิตที่มี ผัสสะกระทบ เกิดความรู้สึก (เวทนา) และเกิดการรับรู้ทางจิตใจ

 กุญแจสำคัญ: ทุกข์รายวันเกิดขึ้นเพราะจิตแยกแยะสมมติไม่ออก(จิตที่มีอวิชชา) ดันไปเอาตัวตนจริงๆ เข้าไปรองรับบทละครสมมติที่โลกสมมติขึ้นมา พอเขาด่าก็นึกว่า "เรา" โดนด่าจริงๆ พองานพังก็คิดว่า "ตัวเรา" ล้มเหลวจริงๆ จนเกิดความยึดมั่นถือมั่น (อุปาทาน) ทั้งที่ตัวเราก็มาจากการรวมตัวกันของ....ดิน น้ำ ลม ไฟ..จิตก็มาจาก สังขารปรุงแต่ง ไม่มีส่วนใดที่เป็นตัวของเราเลย แล้วใครเป็นทุกข์? เราสร้าง อัตตา(ตัวตน)ขึ้นมาเองทั้งสิ้น แล้วจิตเข้าไปยึดมั่นถือมั่นยึดติด(อุปาทาน)

 การปรับทัศนะแนวใหม่เกี่ยวกับสมมติ เพื่อให้ไม่หลงในสมมติ

เมื่อพูดถึง "การปรับทัศนะแนวใหม่เกี่ยวกับสมมติ" เพื่อไม่ให้หลงกอดสมมติจนเป็นทุกข์ เราจำเป็นต้องเปลี่ยนวิธีมองโลกจากการ "พยายามวิ่งหนีหรือตัดช่องน้อยแต่พอตัว" มาเป็นการ "เข้าใจและอยู่ร่วมกับมันแบบผู้ชนะ" 

คนส่วนใหญ่มักมองว่า ถ้าจะปฏิบัติธรรมต้องทิ้งสมมติ ต้องตัดทางโลก ซึ่งนั่นคือทัศนะแบบเดิมที่ทำให้ชีวิตรายวันเกิดความขัดแย้งในใจ แต่ทัศนะแนวใหม่ที่ตรงตามแก่นของสัมมาทิฏฐิ คือการมองสมมติด้วยความเข้าใจ 3 มิติต่อไปนี้....

1. เปลี่ยนจาก "ผู้แสดงที่อินจัด" มาเป็น "ผู้กำกับที่คุมเกม" 

ทัศนะเดิมเวลาเราใช้ชีวิตใน 24 ชั่วโมง เรามักจะ "อิน" ไปกับบทบาทสมมติจนแยกไม่ออก เช่น เมื่อเป็นหัวหน้าก็แบกความยิ่งใหญ่ไว้จนหนัก พอเป็นลูกน้องก็แบกความกดดันไว้จนเครียด เปรียบเหมือนนักแสดงที่อินจัดจนร้องไห้จริง เจ็บจริง บนเวทีละคร จึงเหมือนคนบ้าๆบอๆ เป็นมายาไป

ทัศนะแนวใหม่: ให้เราปรับมุมมองว่า โลกสมมตินี้เป็นเหมือน "แพลตฟอร์ม หรือเกมจำลอง " ที่ระบบสังคมสร้างขึ้นมาเพื่อให้เราขับเคลื่อนกายภาพนี้ไปได้เท่านั้น เป็นมายาคติเพียงชั่วคราวเท่านั้น(ตายแล้วไม่มีใครเอาไปได้สักอย่างเดียว)

เมื่อถึงเวลางาน เราสวมหมวกนักธุรกิจหรือนักบริหาร เล่นไปตามบทบาทอย่างเต็มที่ร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วยความรับผิดชอบ แต่ภายในใจ (ด้วยสัมมาทิฏฐิ) มีสายตาของ "ผู้กำกับ" ที่คอยดูอยู่ห่างๆ ว่า “อ๋อ ตัวละครนี้กำลังทำหน้าที่ของมันอยู่” การปรับทัศนะแบบนี้จะทำให้เราเล่นละครโลกได้อย่างยอดเยี่ยม โดยที่ใจไม่บอบช้ำเลย ให้คิดเสมอว่า โลกนี้คือโรงละครใหญ่ ทุกๆคนต่างๆแสดงบทบาทไปตามสิ่งที่สมมติขึ้นมาของสังคม เพียงแต่อย่าไปหลงยึดในสมมติแบบหลงตัวไม่ขึ้น

2. ทัศนะแบบ "ใช้ประโยชน์เป็น แต่ไม่จับจอง" 

ทัศนะแนวใหม่ไม่ได้บอกให้เราปฏิเสธเงินทอง ปฏิเสธตำแหน่ง หรือปฏิเสธความสำเร็จทางโลก (ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดความมั่งคั่งและสร้างตัวที่เราแบ่งปันกันในสังคม) แต่เปลี่ยน "ความสัมพันธ์" ระหว่างจิตกับสิ่งเหล่านั้น(สิ่งสมมติ)

ทัศนะเดิม: จิตคิดว่า "นี่คือเงินของฉัน ความสำเร็จของฉัน ถ้ามันหายไปฉันจะทุกข์" (เกิดภวาสวะและอุปาทาน)

ทัศนะแนวใหม่: มองสมมติทุกชนิด (เงิน ตำแหน่ง หน้าตา สังคม) เป็นเพียง "เครื่องมือหรือพลังงานชั่วคราว" ที่ธรรมชาติส่งมาให้เราบริหารจัดการเพื่อทำประโยชน์ในชีวิตนี้ เปรียบเหมือนเราไปพักโรงแรมหรู เราใช้เตียงนอน ใช้สระว่ายน้ำ ใช้อำนวยความสะดวกได้อย่างเต็มที่ แต่เราจะไม่โกรธไม่แค้นเมื่อถึงเวลาต้องเช็คเอาท์ออก เพราะเรารู้อยู่แก่ใจตั้งแต่แรกว่า “เราไม่ได้เป็นเจ้าของมันจริงๆ” เราเพียงแค่ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป

การเห็น "ปรมัตถ์ซ่อนอยู่ในสมมติ"
ปรมัตถ์คือ ความแท้จริง

นี่คือทีเด็ดของการปรับทัศนะแนวใหม่ คือการมองทะลุเปลือกสมมติเข้าไปหาความจริงแท้สดๆ ร้อนๆ ในปัจจุบันขณะทันที

สมมติภายนอก : ลูกค้ากำลังปฏิเสธงาน หรือหัวหน้ากำลังต่อว่า (นี่คือเรื่องราวสมมติ)

ปรมัตถ์ภายใน (ความจริงแท้): ในวินาทีเดียวกันนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นจริงในกายในใจมีแค่...
"คลื่นเสียงกระทบหู (ผัสสะ) ──> เกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาแวบหนึ่ง (เวทนา)" เท่านั้นเอง

[เรื่องราวสมมติ: "เขาไม่เห็นค่าเรา"] ──ลอกเปลือกออก──>[ปรมัตถ์: เสียงกระทบหู + เวทนาเกิดดับ]

พอปรับทัศนะมามองที่ปรมัตถ์(ความจริง)ซ่อนอยู่ จิตจะอุทานขึ้นมาเลยว่า “อ้าว! เรื่องราวใหญ่โตที่ทำให้นอนไม่หลับแท้จริงมันมีแค่นี้เองหรือ?” ปัญญา (สัมมาทิฏฐิ) จะลอกเปลือกสมมติทิ้งไป เหลือแต่สภาวะธรรมตามธรรมชาติที่ทำกิจของมัน ขันธ์ 5 ก็ทำงานไปตามเรื่อง อาสวะไม่มีเชื้อให้เกาะ ตัวกูก็สลายตัวไป เพราะมีแต่..ดิน น้ำ ลม ไฟ และสังขารที่ทำกิจของมัน

"สมมติมีไว้ให้ใช้... ไม่ได้มีไว้ให้เป็น" คุณสามารถรวยได้ ประสบความสำเร็จได้ เป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ได้ในโลกสมมติ แต่คุณต้องมีความฉลาดทางจิต (แก่นมรรค) ที่จะไม่กระโดดลงไปหลงยึดจนกลายเป็นเหยื่อของสมมติต่างหาก นั่นคือ วิถีของผู้ฉลาด( มีวิชชา ) แยกแยะความจริงกับสิ่งสมมติออกจากกันได้อย่างชาญฉลาด

2. แกะรอยกลไก: ทุกข์รายวันเกิดขึ้้นได้อย่างไร?

เมื่อเราย่อตรรกะของจิตให้สั้นที่สุด ความทุกข์ใน 24 ชั่วโมงไม่ได้เกิดจากสิ่งภายนอกหรือคนอื่น 100% แต่ไหลมารวมกันที่จุดเดียวตามวงจรนี้:

      [ผัสสะกระทบ] (ตาเห็นภาพ/หูได้ยินคำพูด)
           │
           ▼
      [เกิดเวทนา] (ความรู้สึกชอบ / ไม่ชอบ / เฉยๆ)
           │
           ▼
      [เกิดอวิชชา + นันทิ] <─── *จุดตัดกระแส* (จิตที่ไม่รู้เท่าทัน กระโดดไปเพลิน ไปคลุก ปรุงแต่งต่อ)
           │
           ▼
      [กระตุ้นอาสวะกิเลส] (ตะกอนที่หมักหมมอยู่ปะทุออกมา กลายเป็น "ตัวกู-ของกู" ที่เร่าร้อน)

3. ภาคปฏิบัติ: ติดอาวุธ "แก่นมรรคอัตโนมัติ"
     ดับทุกข์ใน 24 ชั่วโมงด้วยตัวเอง

เมื่อชี้ทางเดินให้เห็นชัดเจนแล้ว การปฏิบัติตาม แก่นมรรค (สติ สมาธิ ปัญญา) ก็จะเป็นเรื่องง่าย เพราะเราไม่ต้องวิ่งหนีโลกสมมติ แต่เราจะดับทุกข์กันตรงที่ผัสสะกระทบในเวลางานนั่นแหละ การสร้างแก่นมรรคอธิบายไว้หมดแล้วในเว็บไซต์นี้

 สเต็ปที่ 1: "ระลึกรู้เท่าทัน" (การทำงานของ สติ)

ทันทีที่โดนหัวหน้าตำหนิ ลูกค้าปฏิเสธ หรือใจเริ่มหงุดหงิดระหวางวัน ให้ "สติ" ทำหน้าที่ระลึกรู้สภาวะอารมณ์ที่กำลังกระเพื่อมขึ้นมาในใจทันที รู้เฉยๆ รู้ตรงๆ ไม่ต้องตัดสินว่าดีหรือไม่ดี ไม่ต้องอธิบายใดๆทั้งสิ้น

 สเต็ปที่ 2: "หยุดเพลิน / ละนันทิ" (การทำงานของ สัมมาวายามะ + สมาธิ)

นี่คือการเพียรแผดเผากิเลสตรงจุด ทนต่อกระแสอารมณ์ ไม่ส่งเสบียง ไม่คิดขยายความต่อขยายความยาวสาวความยืด (ละนันทิราคะ) ถอยจิตกลับมาตั้งมั่นเป็นผู้ดู อยู่ในฐานความทรงตัวที่เป็น "ปกติ" ของจิต ไม่กระโดดลงไปเล่นบทโศกเศร้า

 สเต็ปที่ 3: "แยกแยะและสลัดคืน" (การทำงานของ ปัญญา + สัมมาทิฏฐิ)

ใช้ปัญญาที่เห็นถูกต้องมองทะลุลงไปเลยว่า คำพูดนั้นคือกิริยาสมมติของโลก ส่วนความหงุดหงิดในใจก็เป็นเพียงธรรมอีกธรรมหนึ่งที่ทำหน้าที่ของมันเอง จิตก็เป็นอีกธรรมหนึ่งที่ทำหน้าที่รับรู้ ทุกอย่างเป็นอนัตตา ไร้เจ้าของ เมื่อไม่มี "ตัวตน" เข้าไปรับผล คำนินทาหรือความเครียดนั้นก็ไม่มีที่เกาะ และมันก็จะดับเย็นลงไปเองในปัจจุบันขณะ

  เปรียบเทียบการต้มน้ำสู่จุดเดือด 100 องศา

การฝึกดับทุกข์รายวันเช่นนี้ อาจดูเหมือนต้องใช้ความเพียรและความอดทนเป็นพิเศษในระยะแรก เปรียบเหมือนการ "ต้มน้ำ" ที่เราต้องคอยเติมไฟเติมฟืนทีละองศา มันจะค่อยๆร้อนขึ้นเรื่อยๆก่อนไปถึงจุดเดือดที่ 100 องศา C.

ทุกครั้งที่คุณใช้แก่นมรรคละนันทิในแต่ละผัสสะรายวัน ตะกอนอาสวะที่เคยหมักหมมหนาเตอะจะค่อยๆ ถูกแผดเผาและล้างออกไปทีละน้อย จนถึงวันหนึ่งเมื่อเหตุปัจจัยบารมีสะสมจนเต็มเปี่ยม ระบบจิตจะแปรเปลี่ยนจาก "ความพยายาม" ไปสู่ "ระบบอัตโนมัติ" หรือ เป็นสัญชาตญาณ

เมื่อนั้น มรรคจิต (มรรคสมังคี) จะประชุมพร้อมกันในขณะจิตเดียว ณ จุดเดือด 100 องศา ทำหน้าที่ประหารอาสวะกิเลสให้ขาดสะบั้น สลัดคืนขันธ์ 5 ให้เป็นเรื่องของธรรมชาติอย่างสิ้นเชิง คงเหลือไว้แต่ความปกติสุขที่แท้จริง

"ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา" ไม่ต้องไปตามหาพระพุทธเจ้าที่ไหนไกล ทุกครั้งที่คุณหยุดนันทิ ดับอวิชชา และเข้าใจสมมติโลกใน 24 ชั่วโมงนี้... คุณกำลังนั่งอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของพระองค์ในใจของคุณเอง

  การสะสมความเพียรและความอดทนเพื่อ เผากิเลสในแต่ละวัน 

การสะสมความเพียรและความอดทนเพื่อแผดเผากิเลสรายวัน ก่อนที่จะไปถึงจุดเดือดสูงสุด ( 100 องศา C ) หรือมรรคสมังคี) นั้น หากอธิบายตามสภาวะธรรมสดๆ มันคือการทำงานของ "สัมมาวายามะ" (ความเพียรชอบ) และ "ขันติ" (ความอดทน) ในชีวิตประจำวัน ต้องใช้ความอดทนและเพียรพยายามในการเผากิเลสที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน

เปรียบเหมือนการที่เรากำลังสกัดหน้าดิน ปรับพื้นที่รกร้าง หรือการหยอดน้ำทีละหยดลงในตุ่ม การสะสมตรงนี้ไม่ใช่การไปนั่งเกร็งจิตหรือทำอะไรแปลกๆ แต่มีกลไกภาคปฏิบัติที่ทำได้จริงใน 24 ชั่วโมงดังนี้......

1. ปรับทัศนะก่อนสร้างความเพียร: "เพียรเผา... ไม่ใช่เพียรเอา"

เราต้องใช้ สัมมาทิฏฐิ จัดทัศนคติให้ตรงก่อน คนส่วนใหญ่เวลาพูดว่า "เพียรปฏิบัติ" มักจะเพียรด้วยความอยาก (อยากสงบ อยากบรรลุ อยากชนะกิเลส) ซึ่งนั่นเป็นการเติมเชื้อกิเลสฝั่งภวาสวะ(ภวตัณหา)โดยไม่รู้ตัว

ทัศนะที่ถูกต้อง: การสะสมความเพียรในแต่ละวัน คือการ "เพียรเพื่อล้าง เพียรเพื่อสลัดคืน" ไม่ใช่เพียรเพื่อจะเอาอะไรกลับมาเป็นของตนเอง( เพียรปหานะ )

เมื่อตั้งโจทย์ถูกว่าเรามาเพื่อ "เผาและล้างตะกอนเก่าอาสวะ" ความกดดันจะหายไป เหลือแต่ความสม่ำเสมอเป็นปกติ

2. วิธีสะสมความเพียรและอดทนรายวัน (กลไกแผดเผาก่อนถึงจุดเดือด)

ในแต่ละวันที่มีผัสสะเข้ามากระทบ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องคน หรือเรื่องอารมณ์ภายใน ให้เราสะสมหน่วยกิตทางจิตผ่าน 3 ขั้นตอนนี้.....................

 ขั้นที่ 1: เพียรกั้นและเพียรละ (สัมมาวายามะภาคสนาม)

ทุกครั้งที่เกิด มโนผัสสะ (เช่น ตาเห็นยอดขายตก หรือหูได้ยินคำพูดที่ไม่ถูกใจ) จิตจะเกิดเวทนาไม่สบายใจทันที ตรงนี้ความเพียรต้องทำงานทันที 2 จังหวะ:

1. เพียรกั้น: อดทนอดกลั้น (ขันติ) ไม่ปล่อยให้จิตกระโดดลงไปเพลินหรือปรุงแต่งต่อขยายความยาวสาวความยืด (ละนันทิ)

2. เพียรเผา: ทันทีที่ความโกรธ ความโลภ หรือความกังวลโผล่ขึ้นมา ให้ใช้สติระลึกรู้และดูมันเฉยๆ การเฝ้าดูด้วยใจที่ตั้งมั่นเป็นปกติคือการส่ง "ความร้อน (ตปะ)" เข้าไปเผาเชื้อกิเลสตัวนั้นให้มันหมดฤทธิ์และดับไปเองแบบ...รู้  เห็น  วาง.....

 ขั้นที่ 2: อดทนต่อ "ความอยากได้อยากดี" (ขันติบ่มอินทรีย์)

ในการปฏิบัติรายวัน กิเลสตัวที่ร้ายกาจที่สุดไม่ได้มาในรูปแบบความโกรธ แต่อยู่ในรูปแบบของ "ความท้อแท้" หรือ "ความอยากบรรลุเร็วๆ"

บางวันฝึกแล้วใจไม่สงบ หงุดหงิด หรือรู้สึกว่าทำไมกิเลสยังเยอะอยู่ ตรงนี้ต้องใช้ ขันติ (ความอดทนเป็นพิเศษ) ทนต่อสภาวะธรรมที่ไม่ถูกใจ ยอมรับความจริงว่า "อ๋อ... จิตมันก็เป็นธรรม ส่วนธรรมมันปรุงแต่งไม่สงบชั่วคราว มันไม่ใช่เรา"

ทนที่จะอยู่กับความธรรมดาและความสม่ำเสมอให้ได้ ไม่เลิกต้มน้ำกลางคัน( เผากิเลสรายวัน )

 ขั้นที่ 3: สะสม "ความคุ้นชินใหม่" ให้จิต (กลไกอัตโนมัติ)

จิตมนุษย์มีความคุ้นชินเก่า (อวิชชา) คือชอบกระโดดลงไปยึดสมมติและเพลินในเวทนามานับสิบๆ ปี การสะสมความเพียรรายวันคือการ "ฝังโปรแกรมใหม่หรือลงโปรแกรมใหม่" ให้กับจิต:

ทุกครั้งที่เรามีสติหยั่งรู้ทันผัสสะแล้วปล่อยวางได้ 1 ครั้ง = สะสมน้ำสะอาด 1 หยดลงในจิต

ทำบ่อยๆ ซ้ำๆ ทุกชั่วโมง ในทุกกิจกรรมการงาน จิตจะเริ่มเกิดความคุ้นชินใหม่ คราวนี้พอมีผัสสะกระทบปุ๊บ ระบบแก่นมรรค (สติ สมาธิ ปัญญา) จะดีดตัวขึ้นมาทำงานแผดเผากิเลสเองโดยอัตโนมัติ

3. สภาวะก่อนถึงจุดเดือดสูงสุด ( 100 องศา C. )

เมื่อท่านสะสมความเพียรและความอดทนไปเรื่อยๆ อย่างไม่คาดคั้น สภาวะของจิตจะพัฒนาไปตามลำดับก่อนจะถึงจุดเดือดสูงสุดดังนี้:

      [ฝึกระยะแรก: ต้องใช้ความพยายามสูง] 
           │
           ▼
      [ฝึกสะสมรายวัน: กิเลสเกิดปุ๊บ ดับไวขึ้น ใจคงความปกติได้เร็วขึ้น]
           │
           ▼
      [ช่วงใกล้จุดเดือด: จิตเห็นทุกธรรมเป็นอนัตตาแบบถี่ๆ สติสัมปชัญญะหมุนรอบตัวเองเป็นอัตโนมัติ]
           │
           ▼
      [จุดเดือด 100°C: มรรคจิตประชุมพร้อมพรัก (มรรคสมังคี) ตัดอาสวะขาดสะบั้น]

ดังนั้น การสะสมความเพียรรายวันก่อนถึงจุดเดือด จึงไม่ใช่การไปทำเรื่องยิ่งใหญ่ แต่คือการ "เด็ดดอกไม้พิษ (กิเลสที่เกิดจากนันทิ) ทิ้งไปทีละดอก ทุกครั้งที่รู้ทันใน 24 ชั่วโมง"

การสลับสับเปลี่ยนเวรยามเฝ้าระวังจิตด้วยความลุ่มลึกและสงบเย็นเช่นนี้ คือหนทางเดียวที่น้ำในกาต้มน้ำจะค่อยๆ ร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำที่ต้มนั้นกลายเป็นไอ (สิ้นอาสวะ) ได้ในที่สุด

บทสรุปมหากาพย์แห่งจิต:

การใช้แก่นมรรคเพียรเผาทุกข์รายวันแบบสัมมาทิฏฐิ

เมื่อเราเดินทางมาถึงจุดนี้ เราจะพบความจริงอันประเสริฐว่า การดับทุกข์ในชีวิตประจำวันไม่ได้เกิดขึ้นจากการสวดอ้อนวอน หรือการรอคอยโชคชะตาในอนาคต แต่คือ "กระบวนการทางวิทยาศาสตร์ของจิต" ที่ทำงานร่วมกันอย่างเป็นระบบในปัจจุบันขณะ 24 ชั่วโมง โดยมีพิมพ์เขียวที่ชื่อว่า สัมมาทิฏฐิ และมีเครื่องจักรขับเคลื่อนที่ชื่อว่า แก่นมรรค (สติ สมาธิ ปัญญา)

1. ฐานรากที่ขาดไม่ได้: สัมมาทิฏฐิ (ดวงตาและหางเสือ)

หากปราศจากสัมมาทิฏฐิ (ความรู้แจ้งที่ถูกต้องตามความเป็นจริงในอริยสัจ 4 และในธรรมทั้งปวง) การเพียรเผากิเลสจะกลายเป็น "มิจฉาวายามะ" ทันที คือเป็นการเพียรด้วยความอยากเอาชนะ ความอยากเด่น อยากดี หรืออยากบรรลุธรรม (ซึ่งเป็นกิเลสตระกูลภวาสวะ)

เมื่อมี สัมมาทิฏฐิ เป็นประธาน จิตจะปรับทัศนะแนวใหม่ทันทีว่า:

ทุกข์มีไว้ให้รู้: ความทุกข์รายวันจากการทำงานหรือความสัมพันธ์ เป็นเพียงสภาวะธรรมชั่วคราวที่เกิดขึ้นตามเหตุปัจจัย ไม่ใช่ "ตัวเรา" ที่กำลังทุกข์

สมมติมีไว้ให้ใช้: โลกละครใบนี้จัดฉากสมมติขึ้นมาให้เราทำหน้าที่ (หัวหน้า, ลูกน้อง, พ่อ, แม่) เราเล่นไปตามบทบาทอย่างรับผิดชอบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ในใจไม่หลงกอดสมมตินั้นจนนึกว่าเป็นตัวตนจริงๆ

ทุกธรรมเป็นอนัตตา: แม้กระทั่ง "ตัวจิต" ที่ไปทำหน้าที่รับรู้ ก็เป็นเพียงสภาวะธรรมตามธรรมชาติ ไม่มีใครเป็นเจ้าของมัน

2. กลไกปฏิบัติการ: วงจรล้างตะกอนกิเลสรายวัน (แก่นมรรคสามประสาน)

ใน 24 ชั่วโมงที่มีผัสสะหลั่งไหลเข้ามาทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ และมโนผัสสะ (ความคิด) แก่นมรรคจะทำงานร่วมกันเป็นเนื้อเดียวอย่างละเอียดในเสี้ยววินาที ดังนี้:

      [ สัมมาทิฏฐิ: คุมทิศทาง / ลอกเปลือกสมมติ ]
                     │
                     ▼
    ผัสสะกระทบ ──> [ สติ ] ระลึกรู้เท่าทันอารมณ์สดๆ
                     │
                     ▼
                 [ สมาธิ ] ตั้งมั่นในความ "ปกติ" (ไม่กระโดดลงไปคลุก)
                     │
                     ▼
                 [ ปัญญา ] ละนันทิ ──> ตัดท่อน้ำเลี้ยง ──> เผาอาสวะดับเย็น

  จังหวะที่ 1: สติ (ระลึกรู้เท่าทันปัจจุบันขณะ)
  ทันทีที่มีอารมณ์กระทบกระทั่ง ยอดขายตก หรือคำนินทาแล่นเข้ามา สติจะทำหน้าที่เป็น "เวรยามหน้าประตูจิต" จับสัญญาณความหงุดหงิดหรือความเพลิน (นันทิ) ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว
  จังหวะที่ 2: สมาธิ (ทรงตัวอยู่ในความปกติสุข)
  เมื่อสติจับสัญญาณได้ สมาธิจะเข้ามาทำหน้าที่โอบอุ้มจิตให้ตั้งมั่น เป็นกลาง ไม่กระเพื่อมไหว ไม่ผลักไสความทุกข์ และไม่วิ่งตะครุบความสุข ทรงตัวอยู่ในสภาวะ "ปกติ (ปกติสุข)" ทนต่อกระแสกิเลสได้อย่างมั่นคง (ด้วยขันติคุณ)
 จังหวะที่ 3: ปัญญา + สัมมาวายามะ (ละนันทิ แผดเผากิเลส)
นี่คือ "ตัวจุดไฟเผา" (ตปะ) ปัญญาที่ตั้งมั่นอยู่บนสัมมาทิฏฐิจะชำแหละสมมติออกจากปรมัตถ์ทันที โดยการ "หยุดความเพลิน (ละนันทิราคะ)" ไม่ส่งเสบียงปรุงแต่งต่อ เมื่ออวิชชาไม่มีเชื้อใหม่ให้เกาะ ตะกอนอาสวะเก่าที่นอนก้นอยู่ก็จะถูกพลังแห่งมรรคแผดเผาให้แห้งเหือดไปทีละหยดในปัจจุบันขณะนั้นเอง

3. ผลลัพธ์สุดท้าย: จากความพยายามสู่ระบบอัตโนมัติ (จุดเดือดสูงสุด)

การใช้แก่นมรรคเพียรเผาทุกข์(กิเลส)รายวันเช่นนี้ เปรียบเสมือน "การต้มน้ำ" ของชีวิต:

ช่วงสะสมองศาความร้อน: ในวันแรกๆ เราอาจต้องใช้ความพยายามและความอดทนเป็นพิเศษในการตามรู้ตามละ บางครั้งน้ำร้อนขึ้น บางครั้งน้ำเย็นลง แต่อย่าเพิ่งปิดแก๊ส ทุกครั้งที่สติรู้เท่าทันผัสสะและละนันทิได้ 1 ครั้ง นั่นคือการสะสมองศาความร้อนและล้างตะกอนใต้จิตสำนึกไปเรื่อยๆ

ช่วงเกิดระบบอัตโนมัติ : เมื่อสะสมบารมีและความคุ้นชินใหม่ให้จิตบ่อยเข้าถี่เข้า ระบบแก่นมรรคจะหมุนรอบตัวเองโดยไม่ต้องมี "ตัวเรา" ไปสั่ง คราวนี้กิเลสเกิดปุ๊บ ระบบจะดีดตัวขึ้นมาเผาทำลายกิเลสให้ดับลงทันทีในเสี้ยววินาที

จุดเดือดสูงสุด (100 องศา C ): เมื่อเหตุปัจจัยแห่งความเพียรบริบูรณ์เต็มขีดสุด จิตจะรวมตัวเกิดสภาวะ "มรรคสมังคี" (มรรคจิตประชุมพร้อมกันในขณะจิตเดียว) ทำหน้าที่ประหารอาสวะกิเลสที่หมักหมมมานับภพนับชาติให้ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง เปลี่ยนสถานะของจิตให้หลุดพ้นจากยางเหนียวแห่งกิเลส สลัดคืนขันธ์ 5 ให้แก่โลก คงเหลือไว้แต่ "นิพพานอันดับเย็นสนิทและเป็นปกติสุขชั่วนิรันดร์" นั่นคือ จุดสูงสุดที่จะทำได้

บทสรุปถึงแก่น:

การดับทุกข์ที่แท้จริง ไม่ใช่การทำให้โลกสมมติรอบตัวราบรื่นไม่มีอุปสรรค แต่คือการมี "สัมมาทิฏฐิ" คอยลอกเปลือกสมมติออก แล้วใช้ "แก่นมรรค" ดับความเพลินในทุกๆ ผัสสะรายวัน

ยิ่งเราเพียรเผากิเลสรายวันได้มากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งเข้าใกล้นิพพานเย็นในปัจจุบันขณะมากขึ้นเท่านั้น และนั่นคือสัจธรรมที่พระพุทธองค์ทรงทิ้งไว้ให้มนุษยชาติได้พิสูจน์ด้วยตนเอง (สันทิฏฐิโก)

[ การปรุงแต่งกุศลเจตสิกเพื่อดับทุกข์ ดูที่นี่..] 

[ สัมมาทิฏฐิคืออะไร? มิจฉาทิฏฐิคืออะไร? ดูที่นี่.]  

[  ตีแผ่สมมติ และ อัตตา กดดูที่นี่... ]  

((เหตุปัจจัยของการเกิดและดับของทุกข์)) 

(( นันทิ สะพานเชื่อม ทุกข์ กดดูที่นี่...))
(( สติ ตัดวงจรกิเลสอย่างไร? กดดูที่นี่....))
(( แก่นมรรคตีแผ่กิเลสทั้งปวง กดดูที่นี่...))  

((  เห็นธรรม เห็นทุกข์ กดดูที่นี่..))
(( อริยสัจ 4  กดดูที่นี่....))
((  ตีแผ่ขันธ์ 5 กดดูที่นี่..))
(( สติปัฏฐาน 4 กดดูที่นี่... ))
((  รู้จัก สัมมาทิฏฐิ และ มิจฉาทิฏฐิ กดดูที่นี่...))
(( วิธีการฝึก สติ สมาธิ ปัญญาหรือวิธีสร้างแก่นมรรค กดดูที่นี่...)) 

  [  ตีแผ่อนัตตาคืออะไร??? ] 
  [  ตีแผ่อัตตาคืออะไร??? ] 

[  อัตตา  อุปาทาน  อนัตตา  กดดูที่นี่...  ] 

(( เห็นทุกข์ เห็นธรรม เห็นปัญหา เห็นปัญญา ))
(( เหตุปัจจัย และ การสร้างเหตุปัจจัย )) 

    ((  จิตว่าง  กดดูที่นี่....))  

(( วิธีการละนันทิด้วยแก่นมรรค ))   

((ทุกข์คืออะไร? ทุกข์มาจากไหน? ดับทุกข์ทำอย่างไร?)) 

(( วิชชาคืออะไร? อวิชชาคืออะไร? กดดูที่นี่..))