[ ผัสสะ: ปัญหาเรื่องเงิน ] ──> เกิดความกลัว ──> จิตเข้าไปหมกมุ่น (นันทิ) ──> บีบคั้น (เครียด) ──> สมองตื้อ ──> วิ่งไล่ล่าด้วยเล่ห์เหลี่ยม/ความโลภ ──> ทุกข์ทั้งตอนหาและตอนได้

สภาวะขณะทำงาน: พวกเขาจะทำกิจด้วยความเร่าร้อน บีบคั้น และกดดันตัวเอง เพราะมีความยาก (ตัณหา) เป็นตัวตั้ง ยิ่งอยากได้ผลลัพธ์เร็วเท่าไหร่ ใจยิ่งหลุดจากปัจจุบันไปสู่อนาคตมากเท่านั้น

ผลลัพธ์ทางจิตใจ: ต่อให้หาเงินได้ร้อยล้าน พันล้าน ข้างในใจก็ยังคง "ยากจน"

กลุ่มที่ 2: ผู้ที่ใช้แก่นมรรค — "จิตสงบว่าง แต่เงินไหลมาตามเหตุปัจจัย"

[ ผัสสะ: ปัญหาเรื่องเงิน ] ──> สติรู้ทันความกลัว ──> สับสวิตช์ตัดวงจร (ละนันทิ) ──> จิตนิ่งเป็นปกติ (Pakati) ──> สมาธิจดจ่อสร้างเหตุ ──> ปัญญามองเห็นทางออก ──> มั่งคั่งแบบใจเป็นอิสระ

สภาวะขณะทำงาน: เมื่อสติทำหน้าที่ตัดอารมณ์ลบออกไป จิตจะเข้าสู่ความสงบนิ่ง (สมาธิ) พวกเขาจึงไม่หาเงินด้วยความเหนื่อยยากทางใจ แต่หาเงินด้วย "กำลังปัญญา" มองทะลุสมมติลวงตาของโลก แล้วเห็นว่าความรวยเกิดจากการประกอบเหตุที่ถูกต้อง เมื่อใจว่างจากความกังวล พลังงานสร้างสรรค์จะพุ่งขึ้นสูงสุด (High Vibration) ทำให้มองเห็นโอกาสทางธุรกิจที่ปูลาดด้วยทองคำในทุกที่

ผลลัพธ์ทางจิตใจ: พวกเขาจะมั่งคั่งอย่างปลอดภัย เป็นความรวยที่เบาสบาย ได้เงินมาก็ใช้บริหารโลกและสร้างบารมีต่อไปตามหน้าที่ หากเงินผันผวนลดลง จิตก็ไม่กระเพื่อมตกใจ เพราะเห็นแจ้งแล้วว่า "ทุกธรรมทำกิจของตัวเอง และจิตรวมถึงทรัพย์สินทั้งปวงเป็นอนัตตา"

คนไม่ได้ใช้มรรค: หาเงินเพื่อมา "เติมเต็มอัตตา" ยิ่งหายิ่งเหนื่อย ยิ่งรวยยิ่งเครียด มีเงินเต็มกระเป๋าแต่มีแต่ความทุกข์เต็มหัวใจ

คนใช้แก่นมรรค: หาเงินเพื่อ "ทำหน้าที่ตามสมมติโลก" หาเงินด้วยความสนุก นิ่ง สงบ และเปี่ยมด้วยเลเซอร์โฟกัส รวยมหาศาลภายนอก แต่ใจว่างเปล่าเบาสบายภายใน