มีสติเช็คสภาวะจิตปัจจุบันทันทีว่าเกิดเวทนาใดขึ้น (สุข ทุกข์ หรือเฉย ๆ) เวทนาเกิดขึ้นตลอดเวลาตามปัจจัยคือ ผัสสะที่เกิดอยู่ตลอดเวลา สติเข้าไป "รู้" อาการกระเพื่อมของจิตโดยไม่ปฏิเสธสภาวะ เช่น รู้ว่ากายกำลังเจ็บ หรือรู้ว่าใจกำลังเพลิน

ใช้ปัญญาเห็นความจริงว่า "เวทนาเป็นเพียงธรรมข้อหนึ่งที่ถูกรู้" มันเกิดขึ้นเองตามเหตุปัจจัยคือ ผัสสะ มันไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา ตื่นรู้ขึ้นมาแยกแยะชัดเจนว่า ไม่มี "ผู้สุข" หรือ "ผู้ทุกข์" มีแต่ความรู้สึกเวทนาต่างๆที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

ทำกิจอุเบกขา ไม่ยินดีในสุข ไม่ยินร้ายในทุกข์ และไม่เฉยแช่ในความรู้สึกกลาง ๆ ปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่น ละนันทิราคะลงตรงนั้น วงจรตัณหาขาดสะบั้นลงทันที ทุกข์เกิดขึ้นไม่ได้ในปัจจุบันขณะ

การปฏิบัติธรรมที่แท้จริงไม่ใช่การวิ่งหนีความทุกข์ทรมานทางกายหรือตามหาแต่ความสุขสบาย แต่คือการมีสติปัญญารู้เท่าทันเวทนาทุกรูปแบบ เพื่อบล็อกไม่ให้อกุศลเจตสิกเข้ามาเปลี่ยนความรู้สึกเหล่านั้นให้กลายเป็นความทุกข์ใจ ถ้าเดินแก่นมรรคอย่างต่อเนื่องจนเป็นสัญชาตญาณ ทุกข์ก็หมดสิทธิ์เกิดขึ้นบนฐานจิตของท่าน นั่นก็คือ จุดที่ท่านดับทุกข์ได้นั่นเอง

   ข้อควรรู้ในจุด เวทนา

เวทนาเกิดตลอดเวลาตามปัจจัยเกิดคือ ผัสสะ ที่เกิดอยู่ตลอดเวลา ดังนั้น เพื่อความไม่ประมาท จึงต้องมีการเจริญสติตลอดเวลา(เดินแก่นมรรค)จนสามารถละทั้ง...สุขเวทนา และ ทุกขเวทนา ได้กลายไปเป็น...อุเบกขาเวทนา(เวทนาเย็น)ซึ่งก็คือ..อทุกขมสุขเวทนา..นั่นเอง แต่เป็น เวทนารู้( เวทนาที่มีวิชชา )เมื่อเจริญสติไปถึงจุดๆหนึ่งจะรู้ได้ว่า...สุขเวทนา และ ทุกขเวทนา ไม่มีจริง เป็นเพียงเหตุปัจจัยของ ผัสสะ เท่านั้น จะส่งผลทำให้จิตรับรู้การไม่มีสุขและการไม่มีทุกข์ คือ ความเป็น ปกติ ( ไม่ยินดียินร้ายวางจิตเป็นกลางๆไม่เอนเอียง )ไม่มีทุกข์ใดๆ

สถานีที่ 3 : จิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน
มีสติ รู้ลึก และ รู้จริง ใน.... จิต....( สติรู้ จิตรู้ )
(ส่องกล้องสภาวะผู้รู้และการทำกิจของจิตในจิต)

สถานีนี้คือ "หัวใจ" ของสติปัฏฐานทั้งหมด เพราะธรรมทั้งปวงล้วนถูกรับรู้ที่สถานีจิตนี้ พระพุทธองค์ทรงสอนให้เรามีสติลงไปตามเห็นจิตในจิต เพื่อทำลายภาพลวงตา(อวิชชา)ชั้นสุดท้ายที่ลึกที่สุด นั่นคือความเข้าใจผิดรวบยอดที่ว่า "เราคือจิต จิตเป็นของเรา หรือมีตัวเราเป็นผู้รู้" แต่ในความจริง จิตเป็นแค่...กิริยารู้(อาการรู้)เท่านั้น เกิดๆดับๆ ไม่มีตัวตนจริงๆ

1. แยกแยะพิมพ์เขียวในจิต ตีแผ่จิต :

จิต ปรุงแต่งไม่เป็น จิตเป็นเพียงธาตุรับรู้เท่านั้น !

ปมหลงทางที่ใหญ่ที่สุดของคนธรรมดา คือการเหมารวมว่าอารมณ์ความนึกคิดทั้งหมดเป็นเนื้อเดียวกับจิต (ฆนสัญญาในนามธรรม) จนเกิดความกลัว ความกังวล เวลาจิตคิดลบหรือฟุ้งซ่าน แต่ในความเป็นจริงของระบบธรรมชาติ หน้าที่และกิจของระบบนามธรรมถูกแบ่งแยกกันอย่างเด็ดขาดดังนี้:

จิต (วิญญาณขันธ์): ทำกิจเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือ "รับรู้สิ่งต่าง ๆ (อารมณ์และธรรมทั้งปวง)" จิตเปรียบเสมือน "จอภาพสีขาวบริสุทธิ์" หรือ "กระจกเงาบานใหญ่" มีหน้าที่สะท้อนภาพที่ผ่านหน้ามันเท่านั้น จอภาพไม่เคยเลือกสี กระจกไม่เคยเลือกภาพ และที่สำคัญคือ จิตปรุงแต่งตัวเองไม่เป็น!

เจตสิก (สัญญาขันธ์ และ สังขารขันธ์) : คือสภาวะธรรมอีกกลุ่มหนึ่งที่เข้ามาปรุงแต่งจิต เกิดร่วมกับจิต ดับพร้อมจิต และปรุงแต่งย้อมสีจิตให้เป็นไปต่าง ๆ นานาตามเจตสิกนั้นๆ เช่น.......

ถ้า โลภเจตสิก (นันทิ) เข้ามาทำกิจ จิตก็กลายเป็น จิตมีราคะ (จอภาพถูกย้อมด้วยสีแดง)

ถ้า โทสเจตสิก เข้ามาทำกิจ จิตก็กลายเป็น จิตมีโทสะ (จอภาพถูกย้อมด้วยสีดำ)

ถ้า อุทธัจจเจตสิก เข้ามาทำกิจ จิตก็กลายเป็น จิตฟุ้งซ่าน

คำอุปมาล้างสมมติ : จิตเหมือน "น้ำบริสุทธิ์" เจตสิกเหมือน "สีผสมอาหาร" น้ำไม่เคยเปลี่ยนตัวเองเป็นสีแดงหรือสีดำ แต่เพราะสีที่หยดลงไปทำให้น้ำดูเปลี่ยนไป คนธรรมดามักมองเห็นแต่น้ำสีแดง น้ำสีดำ แล้วเหมาเข่งว่าเป็นผลงานของจิตทั้งหมด แต่ผู้เจริญแก่นมรรคจะส่องกล้องเห็นแยกกันว่า นี่คือน้ำ (จิตผู้รู้) และ นี่คือสี (เจตสิก) ที่กำลังละลายอยู่

2. บล็อกอกุศลเจตสิกด้วย "แก่นมรรค" 

(กฎอิทัปปัจยตา)หรือการบล็อกตัวการปรุงแต่งกิเลสตัณหา(อกุศลเจตสิก)

เมื่อเราส่องกล้องด้วยวิชชาตรวจเช็คจิตในปัจจุบันขณะตามคำสอนของพระพุทธองค์ว่าจิตมีราคะ โทสะ โมหะ หรือไม่ แล้วเราทำการ "เดินแก่นมรรค" (สติ สมาธิ ปัญญา) ลงไปบนฐานจิตอย่างต่อเนื่อง สภาวะธรรมฝ่ายดำ(อวิชชา)จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยตามหลักวิทยาศาสตร์ของจิต:

ตามธรรมชาติ จิตเกิดดับทีละดวงและรับอารมณ์ได้เพียงหนึ่งเดียวในหนึ่งขณะจิต

ในขณะที่แก่นมรรคกำลังทำงาน พื้นที่บนฐานจิตจะถูกจับจองโดย โสภณเจตสิก (กุศลเจตสิกฝ่ายดีงาม เช่น สติ หิริ โอตตัปปะ ปัญญา) อย่างเต็มพิกัด

เมื่อแสงสว่างเปิดอยู่(วิชชา) ความมืด(อวิชชา)ก็หมดสิทธิ์เข้าแทรกซึม อกุศลเจตสิกที่จ้องจะเข้ามาปรุงแต่งจึง "ถูกบล็อกโดยธรรมชาติของระบบ" นี่คือจุดดับทุกข์ในปัจจุบันขณะ ที่แท้จริง วิชชาเกิด => อวิชชาดับ => ตัณหาดับ => ทุกข์ดับ

3. ช็อตเด็ดสติเห็นอนัตตาในจิต:

สติเห็นจิตเกิด-ดับ อยู่ตลอดเวลาแบบ"ไม่ซ้ำหน้า"

เมื่อประคองกระแสแก่นมรรคเฝ้าสังเกตสถานีจิตนี้ไปเรื่อย ๆ ปัญญาญาณจะเห็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า "สติเห็นจิตเกิดดับอย่างต่อเนื่องแบบไม่มีซ้ำกันเลย" จิตจึงไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง(หาตัวตนจิตไม่ได้)

จิตที่หลงไปคิด ดับปุ๊บ => จิตดวงใหม่ที่ทำหน้าที่รู้ตัว เกิดขึ้นแทน
จิตที่เกิดความยินดี ดับปุ๊บ =>  จิตดวงใหม่ที่กลับสู่ความว่าง เกิดขึ้นแทน
เมื่อความต่อเนื่อง (สันตติ) ถูกตัดขาดด้วยปัญญา จิตจะเห็นแจ้งทันทีว่า ไม่มีจิตดวงไหนเที่ยงถาวรพอที่จะทึกทักว่าเป็นตัวเราได้เลย ดวงเก่าดับไปแล้ว ดวงใหม่พึ่งเกิดขึ้นตามเหตุปัจจัย จิตจึงคลายสมมติและเห็นความเป็น อนัตตา อย่างถอนรากถอนโคน

ขั้นตอนการเดินแก่นมรรคบล็อกอกุศลธรรมบนฐานจิต

(สูตรสลับขั้วเจตสิก)ปิดสวิตส์อกุศลเจตสิกด้วย กุศลเจตสิก(แก่นมรรค)

ในวันทำงานหรือชีวิตประจำวัน 24 ชั่วโมง เมื่อมีอารมณ์นึกคิดหรือความรู้สึกใด ๆ วิ่งเข้ามาที่ฐานจิต ให้ใช้กระบวนการ 3 จังหวะ(แก่นมรรค)เพื่อเปิดพื้นที่ให้เจตสิกฝ่ายขาว(กุศลเจตสิก)ทำงานทันที: 

 การเดินมรรคบนฐานจิตอย่างสม่ำเสมอคือการสร้างความหนาแน่นและการเคลื่อนไหวให้แก่ฝ่ายวิชชา ช่วงแรกอกุศลเจตสิกอาจหาช่องแทรกได้บ้าง แต่เมื่อทำซ้ำ ๆ จนกลายเป็นความถี่ที่เสถียร ฐานจิตจะกลายเป็นภูมิคุ้มกันถาวร อกุศลเจตสิกจะกลายเป็นแขกแปลกหน้าที่เข้ามาปรุงแต่งได้ยากที่สุด กิเลสตัณหาไม่มีที่ตั้ง ทุกข์ดับลง

สถานีที่ 4: ธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน 
มีสติ รู้ลึก และ รู้จริง ในธรรมทั้งปวง( รูปธรรมและนามธรรม )
(ส่องกล้องภาพรวมระบบและการเผากิเลสด้วยแก่นมรรค)

แม้ว่าคำว่า มีสติเห็น "ธรรมในธรรม" จะมีความหมายที่กว้างขวางครอบจักรวาล แต่พระพุทธองค์ทรงบีบแคบเข้ามาให้เราเจาะจงศึกษาเพียงบางธรรมที่เป็นจุดยุทธศาสตร์เท่านั้น คือ นิวรณ์ 5, ขันธ์ 5, อายตนะ 6  โพชฌงค์ 7

ความลับเชิงกลไกของสถานีนี้คือ "ในปัจจุบันขณะที่เรากำลังเจริญแก่นมรรคกันอยู่นั้น ธรรมทั้งหมดนี้จะปรากฏขึ้นมาทำกิจพร้อมกันทันที" โดยไม่ได้แยกทำงานทีละชิ้นเลย

 เช็ค ขันธ์ 5 นิวรรณ์ 5  อายตนะ 6 และ โพชฌงค์ 7  

 มองเห็นกลไกของระบบ 

เมื่อเราตั้งสติส่องกล้องมองดูในสถานีธรรม เราจะเห็นความสัมพันธ์เชิงเหตุปัจจัยของกุศลธรรม อกุศลธรรม และธรรมที่เป็นกลางอย่างชัดเจน:

  อายตนะ 6 (ประตูเชื่อมโลกภายนอก)

ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ(อายตนะภายใน) ทำหน้าที่เป็นสถานีรับส่งสัญญาณ เป็นสภาวะกลาง ๆ ตามธรรมชาติ การใช้แก่นมรรคเห็นอริยสัจ 4 ที่เกิดขึ้นทาง...อายตนะ 6 คือ การ..รู้ เห็นวางใน...กาย  เวทนา  จิต  ธรรมารมณ์ 

ขันธ์ 5 (วัตถุดิบรองรับอารมณ์)

รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ทำงานร่วมกันทันทีเมื่อมีผัสสะผ่านมาทางประตูอายตนะ ใช้แก่นมรรคเห็น อริยสัจ 4 ในขันธ์ 5  รู้  ปล่อย  วาง  ในขันธ์ 5 ทุกข์ดับ

  นิวรณ์ 5 (กิเลสฝ่ายอกุศล/ความมืด)

กิเลสขัดขวางจิตไม่ให้รับรู้ความดี (กามฉันทะ พยาบาท ถีนมิทธะ อุทธัจจกุกกุจจะ วิจิกิจฉา) ที่อวิชชาส่งเข้ามาคุมขันธ์ 5 เพื่อปิดกั้นไม่ให้จิตเห็นความจริงในไตรลักษณ์ในขันธ์ 5 ด้วย วิชชา  เราจะใช้แก่นมรรคเจริญในฐานจิต เพื่อให้กุศลเจตสิกเกิดขึ้น แล้วอกุศลเจตสิกก็จะดับลง( นิวรณ์ 5 )

  โพชฌงค์ 7 (ฝ่ายกุศล/แสงสว่าง)

องค์ธรรมแห่งการตื่นรู้ (สติ ธัมมวิจยะ วิริยะ ปีติ ปัสสัทธิ สมาธิ อุเบกขา) ที่เกิดขึ้นเมื่อเราเดินแก่นมรรค จะมีทั้ง สติ สมาธิ และปัญญา(ธรรมะวิจยะ)

 ชำระล้างระบบด้วย "สัมมัปปาทาน 4" (สัมมาวายามะ)

ในขณะที่สติเห็นธรรมในธรรม เราไม่ได้แค่นั่งดูระบบเฉย ๆ แต่จิต(กุศลเจตสิก)กำลังทำหน้าที่เป็น "เตาหลอม" เผากิเลสและนิวรณ์ 5 ที่กำลังแทรกแซงอยู่ในขันธ์ 5 ผ่านการทำกิจของ สัมมัปปาทาน 4 (ความเพียรชอบ 4 ประการ) ซึ่งก็คือตัว สัมมาวายามะ ในมรรคมีองค์ 8 นั่นเอง:

เมื่อสัมมัปปาทาน 4 ทำหน้าที่เผากิเลสในขันธ์ 5 อย่างต่อเนื่อง จิตจะทะลุเข้าสู่การเห็นแจ้งใน อริยสัจ 4 ทันทีในปัจจุบันขณะ:

มองเห็น ขันธ์ 5 และอายตนะที่กำลังแปรปรวนบีบคั้น => รู้ทุกข์(ถูกกำหนดรู้)

มองเห็น อาการนันทิ ความเพลิน หรือนิวรณ์ที่โผล่ขึ้นมาแล้วสลายไป => ละสมุทัย

มองเห็น สภาวะที่แก่นมรรคทำกิจแล้วนิวรณ์ดับลง จิตว่าง สงบ ตั้งมั่น => แจ้งนิโรธ

มองเห็น กระบวนการ รู้-ตื่น-วาง และโพชฌงค์ 7 ที่กำลังเจริญอยู่ => เจริญมรรค

สถานีนี้จึงเป็นสถานีสรุปยอดรวบของระบบทั้งหมด เป็นการนำมรรควิธีไปใช้ในการดับทุกข์ที่ฐานจิตอย่างแท้จริงและเป็นรูปธรรมมากที่สุด

ขั้นตอนการเจริญแก่นมรรคสรุปยอดระบบธรรม 

( เพื่อเผากิเลสที่ประตูอายตนะในขันธ์ 5 )

การเจริญสติปัฏฐาน 4 จะใช้ทั้ง...สติ  สมาธิ  ปัญญา...แบบครบถ้วนในจุดเดียวจึงจะมองเห็นทุกข์(ทุกขัง) และเหตุปัจจัยที่ทำให้ทุกข์เกิด(สมุทัย)และดับทุกข์ได้(นิโรธ) ก็คือ การใช้แก่นมรรค( สติ สมาธิ ปัญญา )เจริญบนฐานจิต(ขณะสติเจริญในฐานกาย) สติอยู่ที่ใด จิตจะอยู่ที่นั่น และติดตามมาด้วย สมาธิและปัญญา(สัมปชัญญะ)

เมื่อใช้ชีวิตประจำวัน 24 ชั่วโมง มีผัสสะกระทบผ่านตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ให้เดินแก่นมรรคในมิติของธรรมดังนี้: 

..................................................................................................................................

 ย้ำเตือนเพื่อความไม่ประมาท:
หัวใจของการเดินแก่นมรรคบนฐานกายคือ มีสติใน "ทุกขณะจิต"

การเจริญกายานุปัสสนาสติปัฏฐาน ไม่ใช่เรื่องของการทำเป็นครั้งคราว ไม่ใช่การเลือกทำเฉพาะตอนนั่งสมาธิหรือตอนเดินจงกรม แต่พระพุทธองค์ทรงสำทับให้เรา "เจริญแก่นมรรค (สติ สมาธิ ปัญญา) บนฐานกายในทุกขณะจิต" ตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อปิดกั้นโอกาสของอวิชชาอย่างเด็ดขาด( ไม่เปิดช่องว่างให้ อวิชชา ทำกิจของมัน )

"ความประมาทเพียงวินาทีเดียว คือการเปิดประตูให้อวิชชาเข้ามาฝังตัวบนฐานจิต"

อย่าลืมว่า อวิชชา ถูกฝังหรือโปรแกรมลงในจิตมนุษย์มาตั้งแต่แรกเกิดแล้ว( วงจรของอาสวะในวัฏสงสาร )ดังนั้น อวิชชา จึงเกิดมาคู่กับการเกิดขึ้นของมนุษย์ทุกๆชีวิตโดยตรง จุดนี้คือ จุดหินที่แก้ยากมากที่สุด การเดินสติหรือการเจริญสติ จะส่งผลทำให้ อวิชชา เสื่อมมนต์ขลังลงไปเรื่อยๆ

1. ทำไมต้องเจริญแก่นมรรคใน "ทุกขณะจิต" บนฐานกาย?

จิตของมนุษย์มีความไวสูงมาก เกิดดับเป็นแสนล้านครั้งในงูแลบลิ้น ถ้าเราเจริญสติที่ฐานกายแบบ "ติด ๆ ดับ ๆ" (ทำบ้างลืมบ้างไม่ต่อเนื่อง) จิตจะเหลือช่องว่างมหาศาลให้อวิชชาทำกิจทันที อย่าลืมอวิชชามันนอนเนื่อง(อวิชชานุสัย)มาในจิตตั้งแต่แรกเกิดของมนุษย์ทุกๆคนแล้ว ซึ่งช่องว่างเหล่านั้นเองคือพื้นที่ที่ อุทธัจจเจตสิก (ความฟุ้งซ่าน) และ นันทิ (ความเพลิน) อกุศลเจตสิกซึ่งเป็นผลผลิตของ อวิชชา จะลอบเข้ามาจับจองพื้นที่บนฐานจิตทันที

เมื่อมีการเจริญแก่นมรรคอยู่ที่ฐานกาย : สติจะรั้งจิตถูกตรึงอยู่กับรูปธรรมปัจจุบัน (เช่น ลมหายใจ หรือการขยับเคลื่อนไหว) โสภณเจตสิกจะหนาแน่น อกุศลเจตสิกตัวอื่นจะเข้ามาแทรกได้ยากมาก

เมื่อเผลอไม่เดินแก่นมรรคจากฐานกายเพียงขณะเดียว : จิต(อกุศลเจตสิก)จะซัดส่ายออกไปเกาะในอดีตบ้าง อนาคตบ้าง(อุจธัจจเจตสิก) วิ่งไปปรุงแต่งรูป สวน เสียง กลิ่น รส ทันที ซึ่งนั่นคือจุดเริ่มต้นของวงจรความทุกข์

2. กายคือ "สมอเรือชิ้นเอก" และ "เกราะป้องกันภัยจากกิเลส"

ในวันทำงานหรือการใช้ชีวิตประจำวัน จิตต้องออกไปรับผัสสะที่รุนแรงอยู่ตลอดเวลา หากจิตไม่มีฐานยึดเหนี่ยว จิตจะปลิวไปตามแรงลมของโลกธรรมการปรุงแต่งสารพัดได้อย่างง่ายดาย( จิตรับรู้หลงไปกับอวิชชา )

การเดินแก่นมรรคบนฐานกายอยู่เนือง ๆ ในทุกขณะจิต จึงเหมือนการ "ทอดสมอเรือไว้กับหินผา" ต่อให้คลื่นลม (ผัสสะ/เวทนา) จะซัดส่ายเข้ามาแรงแค่ไหน เรือ (จิต) ก็จะไม่หลุดลอยคว่ำจมลงไปในทะเลทุกข์(อกุศลเจตสิกที่มาปรุงแต่ง)
มันคือเกราะกำบังชั้นแรกสุดที่คอยคัดกรองอารมณ์ก่อนจะดิ่งลึกเข้าไปถึงใจ

3. คาถากำกับความไม่ประมาท

"ลืมฐานกาย คือ การลืมปลุกสติให้ตื่น" ทันทีที่จิตหลุดลอยไปจากก้อนธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ(รูปกาย) ในปัจจุบันขณะ...จงรู้ตัวเถิดว่า ยาพิษแห่งอวิชชาได้เริ่มซึมเข้าสู่จิตแล้ว(ปรุงแต่ง) อวิชชาได้จังหวะทำกิจแล้ว อกุศลเจตสิกจะเริ่มทำการปรุงแต่งจิตให้เป็นทุกข์ทันที วิชชา หรือ อวิชชา ที่จะครองพื้นที่จิตได้มากที่สุด ถ้า วิชชา(ปัญญา)ครองจิตได้มากที่สุด ทุกข์ก็น้อยลง ถ้าวิชชายึดพื้นที่จิตได้ทั้งหมดแบบสิ้นเชิง ทุกข์ก็ดับลง ในทางตรงกันข้าม ถ้าอวิชชาครองจิตเมื่อใด ทุกข์เข้าหาจิตทันที

วิธีการแก้เกมอวิชชา :

จงสร้าง วิชชา(แก่นมรรค)ให้เกิด แล้วอวิชชามันจะดับไปเอง แก่นมรรค ถือว่าเป็น เหตุปัจจัย ที่ทำให้อวิชชาดับไป ตามหลักอิทัปปัจจยตา

ไม่ต้องพยายามขับไล่ความฟุ้งซ่าน ไม่ต้องโกรธตัวเองที่เผลอ แค่มีสติระลึก "รู้" กลับมาที่ความรู้สึกทางกายปั๊บ จิตจะ "ตื่น" จากฝันทันที แล้วล้างไพ่ปรุงแต่งทั้งหมดเพื่อ "วาง" ลงสู่ความเป็นจริงในวินาทีนั้นทันที ทำเช่นนี้ซ้ำ ๆ ในทุกขณะจิตที่นึกได้ จนกระทั่งแก่นมรรคบนฐานกายกลายเป็นสัญชาตญาณอัตโนมัติของชีวิต ทุกข์ดับลงในที่สุด 

[ การปรุงแต่งกุศลเจตสิกเพื่อดับทุกข์ ดูที่นี่..]

[ สัมมาทิฏฐิคืออะไร? มิจฉาทิฏฐิคืออะไร? ดูที่นี่ ] 

[  ตีแผ่สมมติ และ อัตตา กดดูที่นี่... ] 

(( สติ ตัดวงจรกิเลสอย่างไร? กดดูที่นี่....)) 

(( แก่นมรรคตีแผ่กิเลสทั้งปวง กดดูที่นี่...))  

(( นันทิ สะพานเชื่อม ทุกข์ กดดูที่นี่...)) 

((  เห็นธรรม เห็นทุกข์ กดดูที่นี่..)) 

((  ตีแผ่ความจริงในขันธ์ 5 กดดูที่นี่...)) 

((  อารมณ์ 6 คืออะไร? ตีแผ่อารมณ์ 6 ))